4/9/25 vaalserbroek

Maar 5 mensen aan de start. Zou er dan toch nog iemand niet op de hoogte geweest zijn  dat het vertrekuur vanaf september aangepast is naar  8 u30 en om 8 uur zijn vetrokken? Wellicht niet,
Met het zonnetje dat kwam piepen beloofde het  een prachtige zondag te worden.
Peter H in witte sokken en Ives in zwarte sokken vertrokken op kop   Zij zouden de koppositie maar heel even afgeven.
De weg voerde ons naar Klimmen en dan was de bedoeling om richting Vijlen te rijden. In de afdaling van Walem voelde ik dat ik een leegloper had.
Het duurde behoorlijk lang vooraleer ik assistentie kreeg.De heren stonden dan ook al beneden het uit te leggen. De band afdoen lukte nog net, maar een nieuwe opleggen, daar hebben we toch even op gezweet.
Maar uiteindelijk konden we de rit verder zetten.
Via Wahlwiller ging het naar Vijlen en dan helemaal door tot in Vaalserbroek, een mooie stukje in de open natuur, achter de brommers van Peter en Ives.
De achterzijde van de  klim naar Camerig werd aangevat. Ik lag al sneller achter, maar via een klein enorm steil wegje kon  ik een grote lus afsnijden en lag ik op kop, weliswaar maar voor even. Peter en Ives, streden op elke beklimming voor wat ze waard waren en meestal gingen de witte sokken met de punten lopen. Op de finale klim van Ingber werd peter echter overmoedig. Hij dacht Ives gelost te hebben en liet het tempo zakken om dan net voor de top keihard voorbij gesneld te worden.
Geveld door overmoed, niemand die kon hem iets maken, … !?
Er werden noch pogingen ondernomen om het parcous aan te passen en de kruisberg nog toe te voegen aan het parcours, voor een herkansing maar de jury was onverbiddelijk. De strijd was beslecht. 
Op weg naar de brug in mechelen ging Michel ons nog zogezegd uit de wind zetten.  Niemand die hem wilde volgen, zijn streken zijn ondertussen in het peleton alom gekend.
deelnemers: Mark J, Ives, Michel C,Peter en Peter
 
 
We hebben afgelopen week ook even samengezeten met het bestuur voor de fietsvakantie en het programma 26
 
Gunter plant een mooie vakantie in Spanje. Geïnteressseerden kunnen naar de infovergadering.24/9  om 19 u30
 
Daarnaast is nogmaals het vertrekuur besproken.  Om een einde te maken aan het aanhoudende gezeur over het vertrekuur  van 8 uur in de zomer is er volgende beslist.
Vanaf 1/9/25 tot 1/11/25 vertrekken we om 8 u 30
Vanaf 1/11/25 tot 1/4/26 vertrekken we om 9 uur
Vanaf 1/4/26 vertrekken we om 8 u 30  
Vanaf 1/5 /26 wordt er eenmaal per maand op een later te bepalen datum om 8 uur vertrokken zodat het mogelijk blijft om iets verdere ritten over mooie parcours te doen.
 
De dagtochten voor 2026 worden beperkt tot 3 feestdagen .
 

en ritje naar Bommershoven was voor mijn GPS teveel gevraagd. Waarschijnlijk heeft hij het  temperatuursverschil van de afgelopen dagen niet verteerd.
Het was  namelijk grijs en fris aan de start. De passage door Mechelse heide zorgde wel even voor een zonnig moment.
Het leek er echter op dat Roger dringend moest gaan hooien wat hij legde er serieus de pees op.
We hadden wel de wind in de rug maar toch.
Over glooiende wegen met enkele kleine vergissinkjes kwamen we in Bommershoven en nadien volgde nog Widooie en via een aantal onvoorziene lusjes volgde Tongeren.
Het liep vlot, de wind stond dan ook gunstig. 
En ook op  de terugweg bleek er voor de mensen achter Peter h en Mark b, geen wind te zijn. De windmolens draaiden in elk geval toch niet en dan kan het toch niet waaien, of zie ik dat fout.
De heren wisten in elk geval het tempo toch strak te houden. En op weg naar de windmolen in Boorsem was de versnelling naar de 2de tractorsluis het teken voor mij om op het gemak binnen te rijden.
Eerder was Michel C goed in het zak gezet. Bij ons groepje pikte namelijk een koppel aan. Een half uur daarvoor had Michel aan een man die aanpikte enkel naar zijn leeftijd gevraagd. Maar op dat moment ving ik achter mij flarden op van een aangenaam gesprek tussen Michel en de vrouw van het koppel. Michel had die vrouw nog vanalles kunnen vertellen totdat door de bochten de posities in de groep plots veranderden en Michel naast de man kwam te rijden.. Gggggrrrrrrrrrr. Ocharm de man, hij moet Roos al missen en nu dit nog, maar: 
Positionering in de koers wordt alsmaar belangrijker blijkbaar. Nu we het daar toch over hebben vraag ik mij af of dit ook op de dansvloer geld, of daar ook de partner in de wind gezet wordt, want diegene die naast Eddy rijdt zit telkens in de wind. De vraag stellen is wellicht ze beantwoorden. Of zoekt hij de nabijheid  uit een affectieve nood, wie zal het zeggen. 
Deelnemers, Michel, yolanda, Roger, Peter h, Mark b, Eddy N en Peter A
 

 




15/8 Spa, Fort van trancimont, fort van Battice

 
Tja we worden watjes of stilletjes aan ouder. 
Voor de laatste dagrit stond aanvankelijk spa geprogrammeerd. Maar dit werd als snel aangepast naar het fort van Trancimont in de buurt van Banneux, maar ook dit werd aangepast owv de hoge temperaturen naar Fort van Battice.
Het werd een afwisselende rit met een eerste heuvelzone van Bemelen tot in Schilberg. Dan volgde de passage door  het rode bos naar Aubel, de lange afdaling naar Val dieu met nadien de tweede heuvelzone over kleine wegeltjes rond Charneux tot we halverwege aan het fort van Battice uitkwamen. Peter had met de aanwezigheid van Noel meer dan voldoende tegenstand. Roger spaarde zijn krachten traditiegetrouw op voor eindspurt en Eddy N had zijn peilen eerder in de rit op kop van de groep al verschoten.De terugweg verliep opnieuw via Aubel en dan langs het kanaal naar huis. De wind kwam uit het noorden. Het tempo was strak  te noemen maar in het wiel doenbaar, doordat er van voren  met Noël iemand kop deed die dat ook mooi constant kan houden,.  En Mark en Peter maakten nu eens geen aanstalten om het tempo naast hem op te drijven. Ik vraag me af waarom nu niet.. Dus geen gesnok, zalig.  Het constante tempo lag ditmaal dus echt aan de andere. Iedereen leek het naar zijn zin te hebben, enig minpuntje was de passage door de Voer, waar de wegwerkzaamheden erger waren dan voorzien. 
 Eddy ,Roger, Peter h, Mark b, Noel, lorenzo, noel, Jean Peter A


Tussendoor gingen we 3/8/25 nog naar Moresnet
Olga was er voor een keertje bij.  Omdat Ives geen compasssie met haar heeft tijdens het fietsen ontfermde Michel zich over haar. Hij deed met verve, het is dan ook een gewezen verver.
met 100 km en 1000 hm was het best pittig

21/7 Griendtsveen
 
Voor de vlakke dagtrip was maar een zeer beperkte opkomst, ondanks dat ze speciaal voor de mensen die vlak willen fietsen is georganiseerd. Mag ik daaruit concluderen dat we liever bergop rijden?
De rit ging aanvankelijk  langs het kanaal en dan via Molenbeersel de grens over, over kleine veldwegen waar vanalles werd gekweekt om een lekkere provencaalse saus mee te maken. Ajuien, paprika, tomaten, courgetten , zelfs graszoden ontbraken en niet en heel bijzonder rabarber op stam.
Het was er de rust zelve en met een aangenaam rugwindje waren we zo in Helenaveen waar we langs het idyllische helenakanaal gingen fietsen. Zo mooi en rustgevend,
​enkel een buschauffeur kon de rust verstoren.
Maar we zetten het idyllische tochtje langs het kanaal verder tot in Griendsveen. Hier werd het terras opgezcoht, alles ging er op het gemak, de rust, de sfeer die er hing was wel bijzonder. En de proemevlaai en ijstaart zorgde voor nieuwe krachten die we meer dan nodig gingen hebben.
De terugweg werd aangevat, de wind had aangesterkt en we kwamen meer aan meer in open vlaktes. Na mijn eerste kopbeurt na de herstart was mijn pijp uit, terug in het wiel leek mijn harslag niet meer echt te zakken. Het tempo werd vanvoor strak gehouden door Yolanda, Mark en Peter. Deze laaste beweert dat zijn benen minder pijn doen als hij boven de dertig per uur kan rijden. Bij mij was het net andersom. Dan is samen fietsen wel moeilijk. Dus een tussenstop om op adem te komen in Kessenich was meer dan nodig.
In de sjeur werd het gezellig. Pino had ditmaal voor een trofee voor de winnaar van de spurt op de brug gezorgd.  Zoals je op de foto kan zien . roger deelde met de nodige trots of met  het schaamrood op de wangen zijn trofee, graag met zijn sprinttrein.
Deelnemers, Mark j, yolanda, roger , peter en peter.
 
 
 
 
 
 

Oke, ik loop een beetje achter.
 
Pinkstermaandag gingen we naar Banneux, met Ives, timmy, Peter h, Michel  en Peter A.
Ik herinner mij  ervan dat we in het heenrijden langs het kanaal behoorlijk hard tegen de wind beukten. De route ging via Richelle, Blegny, Bolland, Jose, Soiron.
Beneden in Olne stoof Peter H er van door. De stenen vlogen ons bijna rond de oren. Timmy reageerde onmiddellijk maar moest toch zijn meerdere erkennen.
Ikzelf had alle leed en moeite en toen we op terugweg langs het kanaal terug gingen vlammen zeiden mijn hoofd en benen tegelijkertijd de quote van Jose de Cauwer: “zoekt het uit”.
 
29/6 stond een rit naar het Rode bos geprogrammeerd.
Marthe had besloten dat het met het oog op de vogezen toch wel aangewezen was om een beetje te klimmen.
Zij werd als jongste van de club op haar wenken bediend.
Michel als oudste van de club had er ook totaal geen probleem mee.
Op de lange klim naar het Rode Bos, volgde ze gezwind Peter h, haar vader met zijn Pogacar kapsel en Roger.
Verder waren van de partij, Mark, Yolande n ondergetekende.
 
13/7  Heers
 
Met 5 fietsers langs het kanaal vertrokken naar Gellik. Michel moest nogal veel hoesten, zou hij het stokske van een frisco ingeslikt hebben. Hij was misschien toch maar beter met Elza een creme gaan eten in Tuddern.
Nadat ik de kuren van de GPS verholpen had konden we onze rit verderzetten. Peter H heeft wel niet het kapsel van Pogocar, maar hij fiets met dezelfde overschot rond.
Ikzelf probeerde nog even visma gewijs de koers hard te maken, maar op een klein momentje na, waar hij even leek te kraken,  heb ik mij hierbij vooral zelf pijn gedaan.
Op de terugweg in Kortessem,  op het fietspad naar Vliermaal hield Michel het tempo behoorlijk strak om dan even later te komen vragen of er op de dagrit van 21/7 ook zo hard gefietst gaat worden. Tja,…
En dan durft hij achteraf zeggen dat we het ook eens over zijn goede eigenschappen moeten hebben.
Mark B leek naar het einde van de rit stilletjes aan verlost van zijn verkoudheid.
En Yolanda is al bezig met het plannen van een Griekse avond voor onze club, begin oktober, maar ondertussen peddelde ze gezwind mee..
 
Verder wil ik nog even  reclame maken voor de rit van 21/7 naar Griendtsveen, circa 160 km met nog geen 200 hoogtemeters. Geen bergen , maar toch mooie landschappen, over kleine wegen naar een idyllsch gelegen stopplaats, en als je erbij bent in goede companie.

Na de rit van donderdag was het even afwachten hoe de benen hersteld zouden zijn.
Op de geulhemmerberg was het uur van de waarheid snel daar.
Peter H die zijn condite voor de marmotte nog ging aanscherpen ging aan de voet all-in ,  wellicht geinspireerd door de koers op tv. Helaas leek het op een te vroeg geschoten kogel.
Wij sleurden op spaarmodus ons naar boven.
Via  Ingber, ging het naar de Koning van Spanje en vervolgens terug de grens over naar Teuven en dan bleef het op en af gaan met een aantal serieuze beklimmingen oa naar Beusdaal.
In sippenaken werd  de koers open verklaard tot in Gemmenich. Eddy en Peter H hadden niet veel nodig om ze zot te krijgen, met dit verschil dat Eddy dacht dat het een kort klimmetje was.
Het resultaat van Timmy proberen te volgen ziet u op de foto.
Helemaal choco en dan moest de klim naar het drielandenpunt nog volgen.
Roger zag op zijn gps dat we de 1000 hoogte meters benaderden en wist mij ook de kop zot te maken om nog wat extra te klimmen. Niet dat ik veel nodig heb om van de grote weg af te draaien.
Yolanda, dacht wat zijn die bezig maar volgde gezwind. Gelukkig wist Michel in de buurt van Harles ons te verwittigen voor elke bocht waar een auto zou kunnen aankomen. 
Op weg naar t Rooth met de wind in de flank  trok timmy fors door en vielen er gaten. Roger weigerde ostentatief van over te nemen. Eerst wachten tot iedereen moe is en dan pas toeslaan.
Ik achtte mijn moment om dat te doen op de brug in Bunde.  Koprijders Timmy en Mark vroegen daarvoor smekend of iedereen bij was, wellicht in de hoop dat ze zouden mogen vertragen.
Neen dus, want nog voor zij het goed en wel gevraagd had was er al ene vliegen, goed gelanceerd en met de wind in de rug. Van de ene brug naar de andere. In de verte hoorde ik de sirene van de brandweer, maar het vuur bleef branden.
Nadien was het wel even harken om te kunnen volgen, maar dat maakt de praat achteraf op het terras eens zo leuk.
Deelnemers,  yolanda, Michel , eddy, mark b, roger, Peter en peter
 
Volgende zondag ben ik er zelf niet bij, maar maandag is er weer een dagrit. Dit maal korter als die naar Esneux.
We gaan via de gewone gekende wegen naar Banneux zonder extra ommetjes. Vertrek om 8 uur, zeker terug om 3
 

Hemelvaart stond Esneux geprogrammeerd.
Het weer was twijfelachtig maar dat hield Roger niet tegen om als enigste in korte mouwen te verschijnen.
Langs het kanaal met de wind vol op de neus vertrokken.
Timmy en Mark J deden het kopwerk. Mark had zich echter al beter gevoeld. Zijn naamgeenoot Mark B, die onlangs in de rit van Weert nog reclameerde dat hij niet op kop kon komen hield zich mooi verscholen uit de wind.  Hij zou dat echter in het vervolg van de rit goed maken. Daarover later meer.
De eerste klim naar Oupeye volgde al snel en dan ging het op en af door droog Haspengouw. De wind blies stevig in het koren.
Plots stonden we te poseren tussen de klaprozen en als wij zo zot zijn om in het veld te gaan staan dan moest Yolanda als fotograaf toch op haar buik gaan liggen om een degelijke foto te maken.
In Engis daalden we af naar de Maas en dan bleek de geplande weg opgebroken te zijn.
Via een smal padje a la Vogezen konden we onze weg verderzetten. Na wat zoeken zaten we in Saint Severin terug op het juiste spoor. En na nog een aantal keren geleidelijk op en af te gaan volgde de lange afdaling naar Esneux. Op het terras kregen we de vriendelijkste bediening van de dag en met een croque of een pannekoek werden de krachten aangevuld. Even daarvoor werd wel in de nachtwinkel een grote voorraad kitkat en snickers ingeslagen. De man dacht eerst dat het een overval toen hij Timmy en Mark J zag binnenstormen.
Op de terugweg kwamen we in de beurt van de roche aux faucons. Gezien we nog niet veel geklommen hadden werd er voorgesteld dat de Marmotrijders die klim even zouden doen en wij op hun zouden wachten.. Zij zagen dat niet zitten omdat ze hun krachten moesten sparen voor hun monsterrit naar Burg Reuland.
Benieuwd of ze er geen geraken. Dus klommen we gezapig door naar Hayen, althans dat was de bedoeling, maar toen ik aan de afslag kwam was iedereen al gepasseerd.
Mijn humeur ging er net zoals mijn benen op achteruit, mede doordat de route weer van mijn GPS verdwenen was.
Na wat zoeken kwam uiteindelijk alles goed en konden we huiswaarts keren.
In Vise een platte band voor Mark, zij die nog net konden rechtstaan gingen erbij liggen.


In het verdere vervolg van de rit hield Timmy het tempo onder controle, steeds maar omkijkend of iedereen kon volgen.
Dat lukte wonderwel maar om de koprijders  niet te ontgoochelen en wat rust te gunnen  heb ik op een bepaald moment toch maar geroepen om wat stiller te rijden.
Na de nodige omwegen kwamen we  met ruim 170 km aan de sjeur.
Gilbert had voor twee vlaaien gezorgd waarvoor dank. Of beter gezegd Gilbert fhad voor een vlaai gezorgd voor de groep en voor 1 vlaai voor Eddy.
Na verloop van tijd ging hij die niet meer kon zitten rechtstaan, en dan  weten jullie dat het gezellig  was of dat er een krampke opkwam
Deelnemers peter, yolanda, mark, timmy, mark, Eddy, roger, peter helemaal choco
 
Volgende week pinkstermaandag hebben we terug een dagtocht gepland, dit maal naar Banneux, maar dan wel zonder extra omwegen en dan gaan we ook op tijd terug zijn.
 
​

11/5/25 Het was moederdag en we hadden 1 moeder erbij, maar of er daarom zoveel mensen op ons toeterden weet ik niet.
Met 5 vertrokken. Even langs uikhoven omdat ik mijn drinkbussen was vergeten en dan tegen de wind in naar Bemelen en Margraten.
Hier nam Yolanda gelukkig de kop van mij over.
Boven na de Loorberg draaiden we af naar Schweiberg. Yolanda en Peter op kop sneden de bocht wel heel strak aan.
Zij hadden dan ook snel een gat van 40 meter, maar geen nood, in de bergaf lijken die lichtgewichten meer op de pluisjes van een paardebloem dan op een baksteen. Dwarrelend ging het naar beneden..
Even later in de lange klim naar Vijlen was het echter andere koek.  Yolanda probeerde haar koppositie tegen beter weten in te houden.
Toen we even verder linksaf draaiden om bergaf te rijden dacht Michel bochten aansnijden dat kan ik nog beter.  De chauffeur van de auto was er niet zo blij mij. Maar gelukkig konden we onze weg zonder ongelukken vervolgen.
Via Vaals ging het naar Oirsbach, met de beklimming met mooi zicht op Vijlen.  En dan verder over Baneheide naar Eys.
Boven werd er wel even op een bankje gezeten kwestie van de rugspieren even rust te gunnen. De terugweg ging over Simpelveld,  via een binnenwegje met een kort stuk aan 18 % naar Bosschenhuysen,  vervolgens Ubachsberg en dan waren we op een vloek in Ransdaal, klimmen, Elsloo, …
Deelnemers Michel, Gunter, yolanda , peter en peter. In de sjeur werden we vergezeld door Gilbert en Rony.

Op de terugweg zag ik nog  een "beunhaas" zich afbeulen met dochter in de wielen. blijkbaar waren zij te laat voor moederdag. 

Aan het vertrek was het nog een beetje fris, maar het beloofde een mooie dag te worden. Roger zou het zeker niet koud krijgen.
Langs het kanaal vertrokken richting Vise. Omwille van de werken in Kanne, kregen we de  Saint Pierre als eerste klim.
De vermoeidheid zat echter al in de benen tgv het hoge tempo dat Ives en Timmy ons oplegden. Zij dachten dat we weer naar Weert aan fietsen waren. Wie weet zouden ze toch gelijk krijgen.
Van die gebroken ribben was niet veel te merken.
De afdaling met de bochten in kasseien was een terechte straf.
Nadien volgden de beklimmingen van de Richelle en naar Blegny. Naarmate de klimmen vorderden werden de mensen die op de eerste kim als verre stipjes opdoemden in het vervolg van de rit groter.
Via Bolland ging het naar Melen. De sfeer zat er goed in en dan weet je dat er foto’s worden gemaakt.
Michel kon niet achterblijven, zeker nu Roos erbij was en dus ging hij even verder filmen. Hoe we ook onze best deden om al fluitend boven te komen, van fluiten merk je niet veel op een foto.
Even een correctie van de voorgaande zin. Michel kan wel achterblijven. Samen met Gilbert was hij even verder verloren gereden. Wat de heren bezield heeft, waarom zij van hun lijn afweken, of ze ergens een mooie vrouw langs de weg hadden zien staan, of in een oneindige discussie waren beland, wie zal het zeggen,  …?
Het duurde behoorlijk lang vooraleer zij terug opdoken.
Even later een platte band voor Peter H, en ook dat duurde behoorlijk lang. Gelukkig voor Olga en Roos, gebeurde dit op een plaatsje met hoge, brede hagen. Omwille van het tijdsverlies werd de terugweg ingekort. Met als kortste weg eerst de steile beklimming juist voor Herve en dan lange stukken in grotendeels dalende lijn, kronkelend doorheen een mooi landschap badend in de zon. Helaas eindigde dit sprookje op het fietspad achter Maastricht om.  Tijd voor een alternatief was er niet meer. Met de hulp van Michel wisten we de modderstroken te vermijden. Maar achter in de groep over de fietspaden aan te hoge snelheid was dit niet echt een pretje en behoorlijk gevaarlijk. Koprijders die dit niet willen geloven nodig ik graag uit om zelf eens te komen kijken. Maar goed, even verder tweemaal wachten voor een gesloten overweg en dan waren we in Weert bij Meerssen.
Peter h, Timmy en Ives snelden ervan door omdat Weert nu eenmaal een gemiddelde boven de 30 vereist.
Dus kon de rest op het ‘gemak’ binnenrijden. Dat was evenwel zonder Michel gerekend die het nodig vond om bijna in de mais te gaan rijden zodat we allemaal flink in de wind zaten. De man zijn oriëntatievermogen begint misschien na te laten maar zijn streken daarentegen.
Deelnemers Ives, Olga, Roos, Timmy, Yolanda, Gilbert, Mark B, Roger, jan, Peter h, Michel, peter A.