Bommershoven 17/8/25

en ritje naar Bommershoven was voor mijn GPS teveel gevraagd. Waarschijnlijk heeft hij het  temperatuursverschil van de afgelopen dagen niet verteerd.
Het was  namelijk grijs en fris aan de start. De passage door Mechelse heide zorgde wel even voor een zonnig moment.
Het leek er echter op dat Roger dringend moest gaan hooien wat hij legde er serieus de pees op.
We hadden wel de wind in de rug maar toch.
Over glooiende wegen met enkele kleine vergissinkjes kwamen we in Bommershoven en nadien volgde nog Widooie en via een aantal onvoorziene lusjes volgde Tongeren.
Het liep vlot, de wind stond dan ook gunstig. 
En ook op  de terugweg bleek er voor de mensen achter Peter h en Mark b, geen wind te zijn. De windmolens draaiden in elk geval toch niet en dan kan het toch niet waaien, of zie ik dat fout.
De heren wisten in elk geval het tempo toch strak te houden. En op weg naar de windmolen in Boorsem was de versnelling naar de 2de tractorsluis het teken voor mij om op het gemak binnen te rijden.
Eerder was Michel C goed in het zak gezet. Bij ons groepje pikte namelijk een koppel aan. Een half uur daarvoor had Michel aan een man die aanpikte enkel naar zijn leeftijd gevraagd. Maar op dat moment ving ik achter mij flarden op van een aangenaam gesprek tussen Michel en de vrouw van het koppel. Michel had die vrouw nog vanalles kunnen vertellen totdat door de bochten de posities in de groep plots veranderden en Michel naast de man kwam te rijden.. Gggggrrrrrrrrrr. Ocharm de man, hij moet Roos al missen en nu dit nog, maar: 
Positionering in de koers wordt alsmaar belangrijker blijkbaar. Nu we het daar toch over hebben vraag ik mij af of dit ook op de dansvloer geld, of daar ook de partner in de wind gezet wordt, want diegene die naast Eddy rijdt zit telkens in de wind. De vraag stellen is wellicht ze beantwoorden. Of zoekt hij de nabijheid  uit een affectieve nood, wie zal het zeggen. 
Deelnemers, Michel, yolanda, Roger, Peter h, Mark b, Eddy N en Peter A
 

---

15/8/28 Fort van battice.

 




15/8 Spa, Fort van trancimont, fort van Battice

 
Tja we worden watjes of stilletjes aan ouder. 
Voor de laatste dagrit stond aanvankelijk spa geprogrammeerd. Maar dit werd als snel aangepast naar het fort van Trancimont in de buurt van Banneux, maar ook dit werd aangepast owv de hoge temperaturen naar Fort van Battice.
Het werd een afwisselende rit met een eerste heuvelzone van Bemelen tot in Schilberg. Dan volgde de passage door  het rode bos naar Aubel, de lange afdaling naar Val dieu met nadien de tweede heuvelzone over kleine wegeltjes rond Charneux tot we halverwege aan het fort van Battice uitkwamen. Peter had met de aanwezigheid van Noel meer dan voldoende tegenstand. Roger spaarde zijn krachten traditiegetrouw op voor eindspurt en Eddy N had zijn peilen eerder in de rit op kop van de groep al verschoten.De terugweg verliep opnieuw via Aubel en dan langs het kanaal naar huis. De wind kwam uit het noorden. Het tempo was strak  te noemen maar in het wiel doenbaar, doordat er van voren  met Noël iemand kop deed die dat ook mooi constant kan houden,.  En Mark en Peter maakten nu eens geen aanstalten om het tempo naast hem op te drijven. Ik vraag me af waarom nu niet.. Dus geen gesnok, zalig.  Het constante tempo lag ditmaal dus echt aan de andere. Iedereen leek het naar zijn zin te hebben, enig minpuntje was de passage door de Voer, waar de wegwerkzaamheden erger waren dan voorzien. 
 Eddy ,Roger, Peter h, Mark b, Noel, lorenzo, noel, Jean Peter A


Tussendoor gingen we 3/8/25 nog naar Moresnet
Olga was er voor een keertje bij.  Omdat Ives geen compasssie met haar heeft tijdens het fietsen ontfermde Michel zich over haar. Hij deed met verve, het is dan ook een gewezen verver.
met 100 km en 1000 hm was het best pittig

21/7 Griendtsveen
 
Voor de vlakke dagtrip was maar een zeer beperkte opkomst, ondanks dat ze speciaal voor de mensen die vlak willen fietsen is georganiseerd. Mag ik daaruit concluderen dat we liever bergop rijden?
De rit ging aanvankelijk  langs het kanaal en dan via Molenbeersel de grens over, over kleine veldwegen waar vanalles werd gekweekt om een lekkere provencaalse saus mee te maken. Ajuien, paprika, tomaten, courgetten , zelfs graszoden ontbraken en niet en heel bijzonder rabarber op stam.
Het was er de rust zelve en met een aangenaam rugwindje waren we zo in Helenaveen waar we langs het idyllische helenakanaal gingen fietsen. Zo mooi en rustgevend,
​enkel een buschauffeur kon de rust verstoren.
Maar we zetten het idyllische tochtje langs het kanaal verder tot in Griendsveen. Hier werd het terras opgezcoht, alles ging er op het gemak, de rust, de sfeer die er hing was wel bijzonder. En de proemevlaai en ijstaart zorgde voor nieuwe krachten die we meer dan nodig gingen hebben.
De terugweg werd aangevat, de wind had aangesterkt en we kwamen meer aan meer in open vlaktes. Na mijn eerste kopbeurt na de herstart was mijn pijp uit, terug in het wiel leek mijn harslag niet meer echt te zakken. Het tempo werd vanvoor strak gehouden door Yolanda, Mark en Peter. Deze laaste beweert dat zijn benen minder pijn doen als hij boven de dertig per uur kan rijden. Bij mij was het net andersom. Dan is samen fietsen wel moeilijk. Dus een tussenstop om op adem te komen in Kessenich was meer dan nodig.
In de sjeur werd het gezellig. Pino had ditmaal voor een trofee voor de winnaar van de spurt op de brug gezorgd.  Zoals je op de foto kan zien . roger deelde met de nodige trots of met  het schaamrood op de wangen zijn trofee, graag met zijn sprinttrein.
Deelnemers, Mark j, yolanda, roger , peter en peter.