Eben Emaal 3/12/2023
 
Door het vriesweer was ik een beetje later aan de start, mij vee had namelijk eerst nog water nodig.
Op de brug kwam ik Leon al tegen. Hij zei iets in de trand van : “do es neemend”.
Peter h  had mij evenwel gebeld dat hij ook ging fietsen. Dus daar maar even langs gegaan. Hij kwam me samen met timmy en Roos tegen. Zij waren wat later omdat Timmy zijn band nog had moeten oppompen., Ja de zijne wel.
Vol goede moed met de wind op kop vertrokken. In Rekem maakte we een ommetje door het historisch stadsdeel om even de wind de ontlopen, en dan verder naar Lanaken.  Voorbij het industrieterrein draaiden we linksaf ,het wegje door het veld naar de grens in Veldwezelt. Een beetje spelen met de wind. En opeens zaten we in een post van de veldrit.
Timmy had wel zijn band opgepompt, maar Roos haar traktorbanden stonden zo plat als iets.  Peter H, is zo’n behulpzame man dat hij prompt zijn eigen lichtlopende wielen aanbood.
Wielen eruit, wielen erin, banden bijpompen, …. Op het koudste plekje van gans de rit. Dus verderop maar even de beschutting zoeken van Maastricht. Via Kanne naar Eben Emaal en dan de nieuwe Halembaye omhoog. De wind duwde ons naar boven.  Aan de voet leek mijn tempo dan  ook  te traag te zijn. Maar bijna boven hoorde ik achter mij een gezucht en gekreun, ik heb niet durven omkijken.
De rest van de rit verliep evenwel met de wind vol  in de rug. Op weg  van Zussen naar Vroenhoven was het nog even opschrikken door een grote bevroren plas
Even door het veld en dan in gestrekte draf verder naar de Sjeur.  
Maar 4 deelnemers, Roos, Timmy, Peter en Peter, ondanks dat het de mooiste dag was, waarin we de laatste 2 maanden gefietst hebben.

Kinrooi, 26/11/23
 
Met 6 mensen vertrokken voor een vlakke rit. Over de hollander naar Maaseik, even moeten omrijden voor wegenwerken op de parallelweg naar Urmond.
Maar met de wind links achter bolde het als een trein. In Maaseik gingen we de Maas terug over om langs Aldeneik onze weg verder te zetten naar Kinrooi en Ophoven. Hier was Michel even het noorden kwijt en reed hij pardoes een doodlopende weg in waar hij zich al eerder heeft vastgereden. Tijd voor een banaan of plaspauze. Volgens yolanda kan ons dat 500 euro per persoon kosten.
In Voorshoven was Mark ook het noorden kwijt.; groot protest toen hij naar het noorden afdraaide naar Tongerlo om daar de weg langs het kanaal te nemen waar we juist langs waren gereden.  
En dan gingen we onze weg verder zetten met Mark en Michel op kop. Beide heren willen wel kop doen, maar deden dat wel op zo’n manier  dat je nog in de wind zit.  Of we dit aan een slecht karakter of rekening houdende met voorgaande, beginnende dementie moeten toeschrijven? Wie zal het zeggen
Langs het kanaal keerden we huiswaarts. Mark en Bouj deden het laatste kopwerk. Jean reed nog een blokje verder naar Rekem.
6 deelmers: Yolanda, Mark B, Jean, Rony b, Michel en Peter A
In de Sjeur werd er geklonken met de uitdrukking “wintermiles summersmiles”
We werden nog vergezeld door Peter H, die ditmaal niks aan zijn fiets heeft.
Blijkbaar zijn er een aantal mensen met een fiets of sportdip. 
Tja …over 164 dagen staan we aan de voet van de Grand Ballon. Binnenkort doen we nog een bijbestelling aan kledij. Ik heb bioracer alvast laten weten dat ze een aantal grotere maten mogen voorzien.
 
Maar gene paniek en  om ons frans alvast een beetje te oefenen:
Een citaat uit Règles d’or pour la via quotidienne:
 
Tout ce que vous faites, faites-le avec amour ou alors ne le faites pas ! Car ce que vous faites sans amour vous fatigue, vous empoisonne même, et ne vous étonnez pas ensuite d'être épuisé, malade.

We stonden aan de sjeur en beseften dat de wind ons parten ging spelen, maar koud was het niet. Michel had een drielandentocht in gedachten, om 9u stipt waren we weg. Het eerste deel was aangenaam, dat wil zeggen wind mee. De snelste kilometers zitten vaak in het laatste uur, vandaag was het eens omgekeerd. De omgeving van Sittard en Selfkant was grotendeels onbekend terrein. Men spreekt er Duits, en het was er eveneens volop herfst. Michel vond de blaadjes maar niks, ze vielen te massaal van de bomen, wij vielen gelukkig niet. Zo vredig als het was bij wind mee, zo discutabel was de positionering bij wind tegen. We zaten te veel links of rechts van de weg. Iedereen had er zo zijn gedacht over, zo hoort het natuurlijk in wielerland. Eenmaal Nederland binnen, begon de aarde te glooien. Op zich is dat niet verkeerd, juist de stukken bergop in open veld en met wind tegen, hakten er wel in. Toen toonden Jean en Danny hun Flandrien krachten, de ene berekend en de andere op gevoel. Toen de wind wat ging liggen, begon de regen ons te treiteren. De regenprik was van korte duur en Beek kwam in zicht. Daar slingerden we nog even van rotonde naar rotonde. Met de snelwegbrug in het vizier plaatste Jean een kleine versnelling. Roger liet begaan, een grote coureur weet zijn moment te kiezen. Aan de voet van de brug kwam Roger van achter uit, en arriveerde samen met Jean op de col du Canal Guillaume-Midi. Peter had met zijn tweewieler een alternatief rondje gereden, en sloot aan voor het rondje in de sjeur. Het peloton bestond vandaag uit Danny, Roger, Leon, Jean, Jolanda, Gilbert, Marthe, Michel, Ronny B, Lorenzo, Mark.

 
Het is al even geleden dat er hier nog een verslag verscheen maar dat betekent niet dat onze club niet “alive and kicking” is.
We hadden we een zeer geslaagde clubactiviteit met het bowlen en eten,  er is er een vakantie voor 2024 jaar gepland , …
Maar bovenal fietsen we elke zondag. De afgelopen weken waren we , niet altijd in droge omstandigheden, in Tongerlo, Merkbelbeek, Tongeren, Berg en Terblijt, … en er gaan geruchten rond over afspraken om in 2024 als eerste in  banneux te zijn : de banneux 24 challenge.
 
Op 12/11 stond Ubachsberg gepland. Ikzelf moest al mijn band vervangen voor het vertrek en was buiten adem. Mark nam het commando van de rit over en loodste ons langs de mooiste hoekjes naar Ubachsberg. Ik zei onderweg nog steukend tegen  Michel dat zouden wij nooit durven , als je boven bent weer onmiddellijk terug naar beneden en dan terug naar boven. Via Klimmen naar de Kruishoeve. Net voor de top even stoppen voor een banaan en dan terug naar beneden naar Winthagen. Op het steile stuk met de naam Welchelderberg lag ik samen met Gilbert meer dan 25 seconden  achter zodat we niet meer op het filmpje van Michel kwamen. Dat is ook een manier als je niet in beeld wilt komen. Ik denk zelfs dat de cameraman bewust uitzoemt om het gat groter te laten lijken..
Op weg naar de Molen richting cafe Bernardushoeve dienden we even rechts te houden voor een coureur die ons voorbij stoof. Roger liet het echter niet gebeuren en reed het gat in een ruk dicht. De jongeman keek achterom en dacht rekening houdend met het klimmerspostuur van Roger  meer kans te maken als hij  links af draaide en een afdaling zocht. Wij besloten rechtdoor te rijden. De rest van de rit ging aan een gezapig tempo op en af.  Achterin de groep besefte ik opeens dat ik vandaag bijna de jongste in de groep was net zoals  toen ik 27 jaar geleden in november voor het eerst met de fietsclub meeging.  
Een aantal van de mensen die er toen bij waren, waren nu ook present. Een enkeling zag er nu beter uit dan 27 jaar geleden.
Deelnemers: Michel, Jan, jean, Lorenzo, Ronny B, Patrick C, Yolanda, Leon, Gilbert, Mark B, Roger, Gunter,  Peter
 

Voor een ritje naar Voeren waren er toch 7 mensen boven water gekomen.
In vroenhoven verlieten we het kanaal. Het moment voor gilbert om de groep te verlaten en de ”beklimmingen” rond tongeren te gaan opzoeken.  Wij vervolgden onze weg naar Zussen. We werden echter onmiddellijk gepasseerd door een groepje met een mooiere uitrusting.  Rony die op kop reed versnelde onmiddellijk met de bedoeling om het gat dicht te rijden, niet om de truitjes te bestuderen maar zodat hij uit de wind kon zitten. In de oplopende strook moesten we echter even inhouden en de mannen laten rijden.
Na de afdaling van de nieuwe beklommen we de oude halembaye en we kwamen bijna samen in groep boven. In de voer volgden we een grote tractor richting Schopemerheide. Als het niet de mooiste  is, dan is het toch wel de zwaarste beklimming in belgisch Limburg. Rony, snelde van ons weg,  yolanda probeerde te volgen, Mark B en ikzelf waren maar wat blij dat we op de lange uitloper nog iets konden zeggen, jean pufte en kreunde na 6 weken inactiviteit en jozef ons toekomstig lid, wist niet wat er stond te gebeuren.
Boven op het bankje werd er even gerust. Het moment om mouwtjes of overjasjes uit te doen.
Als er iemand de komende weken passeert de mouwen die er liggen mogen terug aan Jean bezorgd worden.
De terugweg werd aangevat. Ondank of mede door het mooie weer waren de trekvogels nog niet op route en hadden we een probleemloze terug rit . zodat we ons ongestoord en zonder incidenten  klokslag 12 uur ons op het terras neervleiden.

​Met 9 uur een nieuw vertrekuur.
Rony had bijgevolg  tijd genoeg om rond de sjeur al wat rondjes te draaien. Mark j had al goed moet geven om op tijd te zijn. Beiden heren waren dan ook al opgewarmd en dat was te voelen. Op weg naar Schimmert waren we opeens Noël kwijt.  We dachten voor een sanitaire stop maar we hebben hem ook na een tijd wachten niet meer teruggezien.
Om de verloren tijd in te halen reden we over de grote weg van Schin op Geul naar Wittem, het ging iets rustiger totdat er ons ene voorbij stak.  Dat konden de heren toch niet laten gebeuren.
Gelukkig ging de man de andere kant uit. We beklommen ondertussen Schweiberg. Van horen zeggen weet ik dat Tommy  iets te vroeg  dacht boven te zijn. Boven was het even bekomen. Gelukkig konden we genieten van de afdaling van de Loorberg, die daar vlak bij ligt, merkte peter H op. Als je goed rijdt ligt alles kort bij mekaar. Op weg naar Euverum met de wind in de rug konden  Peter en Peter, eindelijk  het tempo regelen.
Dan volgde een tweede beklimming naar Reymestok.  Ondertussen was het duidelijk dat de 2 gastrijders die we deze morgen hadden opgepikt een vader en zoon, Crijns  uit Kotem waren, met connecties met de familie van onze voorzitter en die de ambitie hebben om meer met ons mee te fietsen dan onze voorzitter.
Op het stuk langs het kanaal van Voulwammes naar Geulle werden wat speldenprikjes uitgedeeld.  Tommy kon het echter niet aanzien en snelde onmiddellijk iedereen voorbij om zich nadien te laten inlopen om te profiteren in het wiel van  Stoneman Danny, die zijn naam eer aan deed en Peter H.  Ik hoorde de tv commentatoren nog zeggen als je dan toch zo goed bent, dan wacht je langer of rij je ook door, want nu heeft iedereen het gezien.
Op het fietspad verderop was het druk zoals de laatste tijd. De koprijders gebruikten evenwel hun verstand zodat we veilig binnen reden.
Deelnemers, yolanda, gilbert,  danny, mark j, rony, tommy, peter, 2 gasten en peter.
 

Maasmechelen fietst vandaag en dat hebben we geweten.
We stonden met 100 man aan de kerk van Mechelen, voor een groepsfoto en een gesponserde reep van de Decathlon.
De gemeente was blij om 3 ritten voor te stellen: 25, 70 en 90 km.
Wij reden in de hoogste klasse, onder de vleugels van Marc die een gevarieerd parcours had uitgestippeld.
Met een mix van Itzu en Megro shirts in ons kielzog, vertrokken we helemaal... tot aan de Oude Bunders.
De eerste platte band was een feit en na 10 minuten herstartte de karavaan definitief om ander grondgebied te verkennen.
Grondgebied is op zich geen verkeerd woord, want door de regen van voorbije nacht stapelde de grond zich overal op: op onze fiets, op onze kledij, en in mijn geval op mijn bril.
Iedereen had dus spikkels op zijn shirt en misschien daarom dachten de triatleten dat ze toch kopwerk deden: niets is minder waar, Chasse Patate klaarde de klus.
Na een korte nacht was Peter H al van 8u op, en toch fietste hij vlijtig mee. Dat verdient respect maar de rit is nog lang.
Na Moppertingen volgen alle deelgemeenten van Riemst, samengevat is dat allemaal mooi grondgebied. In de buurt van Bitsingen volgde de klim van de dag, wie graag klimt kon daar zijn hartje ophalen.
Vermeldenswaardig is ook het nazomerzonnetje: zowel tijdens het fietsen als tijdens het wachten bij een tweede platte band, zorgt zij voor een gemoedelijke sfeer.
Toen we vanaf Vroenhoven op wat grotere wegen belanden en het laatste uur ingingen, schoot het tempo fors de hoogte in.
Peter H kreeg dat in de smiezen en hij koos in Neerharen een wat kortere weg naar de Sjeur. Onze focus lag zo bij het tempo dat we 't pas aan de brug van MM in de smiezen hadden.
De brug van MM was ook het moment dat Itzu de kop overnam, voor dat kopwerk moeten we hen nog bedanken.
Voor de volledigheid geef ik mee dat geen van de platte banden voor Chasse Patate waren. Tenslotte -ik durf het bijna niet te schrijven- is één fiets met een stuk minder in MM gearriveerd. Zonder in detail te treden, beperk ik me nog tot het oplijsten van de deelnemers van vandaag. In willekeurige volgorde zijn dat Tommy en verder Marc, Timmy, Peter H, Roger, en Mark.

Pas om 12 u 20 waren we terug aan de sjeur. Hoe kwam het vroegen Peter en Tommy. Tja volgens Rony kwam het door Michel die omdat we in aubel een onbekend wegje hadden genomen ook  op de terugweg  in de Voer ook een nieuw wegske wilde nemen maar helaas helemaal terug naar Warsage. Michel reageerde onmiddellijk dat het aan de langdurende  herstelling van de platte band van Rony te wijten was in het begin van de rit langs het kanaal richting Vise. Volgens Mark was het te wijten aan de stront aan de schoenen van Gilbert. Tijdens het vervangen van de band had hij in hondenstront getrapt waardoor hij niet meer in zijn pedaal kon.  Het duurde dan ook even vooraleer hij zijn schoen terug proper had. Volgens Gilbert had michel zo lang op de bank gezeten dat er een gat in was van het op en af schuiven. Volgens mij was het te wijten aan het tijdverlies toen Noel zijn drinkbus weggooide na uren kopwerk.  Noel dacht dan weer dat we nodeloos tijd verloren door de paarden op het fietspad en de hopen stront nadien. Volgens Yolanda was  het te wijten aan een niet aangekondigde bevoorrading aan het limburgs water., wat ze zelf gemist had. En zo hadden we allemaal stront aan de knikker. na een plezante rit naar Aubel. Volgende week zondag om 8 u 3 0 Maasmechelen fietst. Verzamelen aan de kerk.

De zon brak nog niet echt door de laaghangende wolken aan de start, dus maar snel op zoek naar hogere oorden. Met Mark j en Roger op kop vertrokken den Hollander op.  Het tempo zat er goed in benieuwd of ze dat zouden kunnen volhouden. In valkenburg werd de optie Cauberg gekozen. Waarom heb ik dat nu weer gedaan vroeg ik mij al af na 20 meter.  Maar uiteindelijk geraak je overal boven. Op weg naar Ingber hadden Rony en Karel overgnomen.  Het was aanklampen geblazen.
Het tempo zat er goed in benieuwd of ze dat zouden kunnen volhouden. Voor Ingber draaiden we naar links richting Keutenberg. Boven op het plateau was het erg mistig.
In de afdaling naar Gulpen was het dan ook oppassen geblazen om niet uit de bocht te vliegen. Rony slaagde hier wonderwel in maar was even verder te ver doorgereden en zou moeten terugdraaien iets wat hem tijdens de rit nog zou gebeuren.  In Wittem draaiden we af naar Eys. 
In de strook omhoog bleek duidelijk dat Roger in het begin van de rit zijn pijlen had verschoten. Hij zakte achteruit om dan een platte band als excuus in te roepen.  Karel en ikzelf waren maar wat blij met de rustpauze. De zon was doorgekomen en het zweet dreef over mijn rug af. 
Mark j maakte van de gelegenheid gebruik  om zijn bovenlichaam te trainen door oefeningen te doen met Roger zijn fiets. 

​

Het resultaat is rechtevenredig met het gewicht van de fiets van roger.
​ ​

Even later waren we terug op weg om vanuit Eys de  cote de trintelen, waar Valverde ooit serieus viel tijdens de tour, te beklimmen.  Karel wist nog goed dat je boven beter niet gaat plassen, dus maar snel verder naar Bosschenhuysen en dan nog eens op en af naar Simpelveld, Huls en langs de molen naar mingersberg. 
Boven net voor de top van de Fromberg stond Roger terug plat. Hij had ditmaal een beter uitzicht gekozen. Maar een bandje, pomp  of bommeke had hij niet meer bij.  Gewicht besparen.  Naar verluid heeft hij al zijn geld in de staatsbons gestoken en kon een bandje er niet meer van af.  With a little help from your friends was het euvel evenwel verholpen, maar niet voordat Rony die al door gereden was de fromberg langs de andere kant had beklommen.
Op de volgende helling in Klimmen stond Roger terug plat.
Raar dat hij alleen maar in de bergop merkt dat hij plat staat.
Na een zeer grondige inspectie vond Gilbert het stukje ijzerdraad in de band. Met wat geleend materiaal kon Roger zijn weg verderzetten. Karel wil niet de naam hebben dat hij met geplakte bandjes rondrijdt en schonk de gebruikte bandjes aan de cafebaas. 
Op weg vanuit Elsloo leek het erop dat Michel van club wil veranderen. Hij had nl een groep voor hem zien rijden en snelde er vandoor. Het tempo zat er goed in, benieuwd of hij dat zou kunnen volhouden.  
In de sjeur bleek dat je beter kan investeren in reserve materiaal voor Roger dan in de staatsbons. Met een groot gebaar en een dito divident werden de gemaakte kosten vergoed.
Deelnemers: michel, roger, rony, gilbert, yolanda, mark j, karel, peter a
Volgende week aubel en de week nadien maasmechelen fietst.
Aan de sjeur werden we nog vergezeld door peter h en tommy. Toch wel straf met die mannen van de A; in het voorjaar rijden ze alles kapot hun fietsen incluis, ze kunnen dan  een tweedehandsmarkt in splinternieuwe maar versleten treks,   beginnen en als ze iets minder zijn komen ze niet meer mee. Kwestie van wat discussie op gang  te krijgen!

 11 Mensen aan de start. We vertrokken langs het kanaal tot aan de Richelle. Hier was Tommy blij dat we links afdraaiden en niet rechtsaf naar Sarolay. De rest van de rit zou ik hem blijven plezieren met de voor hem juiste keuzes. Na de Richelle volgde de lange beklimming naar Blegny en vervolgens Bolland. Op de cote des doyards had Michel in de gaten dat het flukse van de koprijders op de Richelle al een beetje verdwenen was en hij besloot het anders aan te pakken, nl op eigen kracht. De brave man zit al 2 maanden foto's op te sparen voor als Roos nog eens meekomt. Tja op pukkelpop was de hoofdact van de zondag ook niet komen opdagen en moesten de fans met een vervangact genoegen nemen. Het wachten beu besloot hij op de volgende steile klim de voie de hougnes om het anders aan te pakken en filmde hij het ganse peleton.  Op de lange afdaling naar Charneux konden we even bekomen. Eens de kermis gepasseerd ging het alweer steil omhoog en vervolgens ook weer steil omlaag door het bois van Halleux. Ik begon ondertussen te vrezen dat de rit een beetje pittig aan het worden was. Maar Mark B wilde er nog wel een klim of 7 bij doen, kwestie van ervan te profiteren nu we nog om 8 uur kunnen vertrekken. Het argument dat Tommy nog nooit de Hallembaye heeft gedaan en dat graag wilde kon ik echter niet weerstaan.  Op weg ernaar toe hielden Mark en Rony het tempo strak. Ik zette ondertussen mijn geld op Roger, Michel geloofde rotsvast in Ives.  Dat we allebei niets van koers kennen en dat je hem nooit te vroeg mag afschrijven bewees Karel door de anderen het nakijken te geven. Had ik toen geweten dat ze zo diep waren geweest had ik boven in de drukkende hitte toch nog wat langer moeten staan recuperen.  Nu had Ives wel een excuus, zijn wiel slingerde doordat hij een gebroken spaak voor vetrek met toille hersteld heeft. Toch maar opletten dat daar geen accidenten van komen. Over toille gesproken , hoe zit het eigenlijk met mijn rolletje ? Of Tommy nu blij was met het omhoogrijden van de Hallembaye of niet is mij nog niet duidelijk.
OP de terugweg regelden Mark en Tommy het tempo.
Volgende zondag een laatste keer dit jaar om 8 uur voor een rit naar Moresnet.
Deelnemers, yolanda, gilbert, michel, rony,  ives, , roger, timmy, tommy, mark b, karel , peter   
In de Sjeur kondigde Yolanda nog aan dat we allen 28 oktober moeten vrijhouden voor .....? 

Na 6 weken inactiviteit stond ik met een klein hartje aan de start. het was niet echt mijn bedoeling om de rit uit te zetten maar er waren blijkbaar ook geen andere kandidaten. Met 8 mensen vertrokken op het fietspad achter maastricht om. In de lange klim naar Sint Geertruid viel Karel plat. Het zweet gutste hem onder de hem uit. Ik ben hem nog altlijd dankbaar en kon op mijn gemak naar boven rijden. Via Libeek kwamen we boven in de Planck. Roger kwam regelmatig eens afgezakt om te piepen hoe het met mij ging. Boven in het Rode bos ging het niet zo heel goed. Gelukkig konden we afdalen naar Remersdaal. In remersdaal zoefden Karel , hugo, jan , roger en timmy richting  het kasteel van Obsinnich. Zij dienden om te keren omdat Yolanda e, Rony en ikzelf  al bijna aan de Mariagrot een kaarsje waren aan het branden. het was feestdag voor iets. Boven werd er gestopt om even te bekomen. Het zweet brak uit. Dus maar snel de terugweg aanvatten via Hombourg,  Sippenaeken en Mechelen. de klim naar Ingber was er teveel aan. Omwille van een platte band van Jan konden we boven op adem komen. En een uurtje later waren we terug in Mechelen. Het had deugd gedaan om weer eens met de club mee te kunnen. 
deelnemers: Jan hugo timmy rony yolanda roger, karel, peter

​We stonden met 7 aan de start. Iets minder dan verwacht, maar waarschijnlijk door een aantal stages in het buitenland en door de warmte. En dat het warm was. Karel werd gebombardeerd tot baankapitein van dienst en heeft zich perfect van zijn taak gekweten. Richting Elsloo en toch maar gekozen voor het gevaarlijke fietspad naar Geulle. Om de beentjes te laten wennen werd het parcours een tijdje vlak gehouden tot in ‘s Gravenvoeren. Daarna werd het terrein golvend tot in St. Martens Voeren. Ronny zette meteen de toon en ons uit de wind met een strakke kopbeurt. Boven op de Planck ( des belles filles? ) draaide hij af, want moest op tijd zijn voor de patatjes. Karel nam opnieuw het commando over samen met Tommy, die geen naweeën ondervond van de dag ervoor, richting het rode bos in Teuven. In zijn benen zat geen melkzuur, maar in zijn achterband des te meer. We twijfelden aan de kwaliteiten van het ventiel en daarom werd er veiligheidshalve een binnenband gestoken. Via Sippenaken en Gemmenich naar het drielandenpunt. Ondertussen waren de meeste bidons al leeg en stak het probleem van dehydratatie serieus de kop op. In het spoor van Tommy, Hugo en Karel bergaf en met de wind in het voordeel tot in Wittem aan het tankstation. Daar werd de frigo geplunderd. Het statiegeld op de flesjes hebben we gelaten voor wat het was. We zijn geen Hollanders hé. Terug de fiets op en met een strak tempo richting Valkenburg en via het Ravensbos richting Schimmert. In Beek gaf de eerder gemonteerde binnenband van Tommy de geest. Gelukkig waren er in de ploeg nog exemplaren beschikbaar en Hugo, de mecanicien van dienst, kweet zich weer perfect van zijn taak. Toen we in Kotem wilden afdraaien richting de Sjeur eiste Mieke alle aandacht op met een gesprongen achterband. Wat is dat toch met die tubeless banden ??? Karel was ondertussen naar huis want zijn zoon reed namiddag wedstrijd in Linter. Jan bleef bij zijn dochter wachten op Hugo die Mieke onder de autostradebrug kwam halen met de auto. Heel mooie rit, en iedereen tevreden naar huis of naar de Sjeur. Deelnemers: Hugo, Mieke, Karel, Tommy, Ronny, Roger en Jan.

Acht uur stipt en Peter zette zich in beweging.
Geen aarzeling zoals vorige week, in een rechte lijn naar Lanaken en naar Vroenhoven.
Daar wel een kleine aarzeling van de GPS, maar we hebben de brug gevonden en zijn veilig overgestoken.
Geen kanaal meer voor vandaag, boerenwegeltjes kwamen in de plaats. Ronny heeft dat geweten.
In samenwerking met 2 stenen op het pad, brak hij gelukkig geen wiel, wel een nieuw record: 2 plattes binnen de 200 meter.
We hebben de band gefikst, de fietsenmaker zag dat het goed was.
We trokken verder en hebben geen technische pannes meer gehad.
Intussen verbeterde de staat van de weg... de staat van de benen verslechterde dan weer.
Dat lag aan de zon, en aan ons. De snelheidsmeter hield immers gelijke tred met de thermometer.
Er werd goed afgewisseld, misschien was dat de magische truc.
Enfin, op het einde begon de jus bij iedereen op te geraken.
Zelf ben ik afgezwaaid, maar het leek erop dat die jus ging worden aangevuld -- in de sjeur.
Dank voor de mooie rit aan Danny, Ronny H, Karel, Peter H, Ives.
Het verslag ten slotte heb ik geschreven zoals ik de rit ervoer: snel :)
Mark J

​We vertrekken sinds kort terug in 2 groepen, dus is het s morgens even afwachten hoe het loopt.
We waren nog niet goed weg met Roos, Yolanda, Gilbert, Mark, Roger en ikzelf of daar was Rony al. Hij is ook zo’n sloeber uit Grömme. Toen hij zag dat Roos met ons mee kwam heeft hij zijn “tuiten” snel  in het kanaal gegooid om met het argument ik heb geen drank mee, met ons mee te kunnen. Dus even langs Grömme en we hebben het geweten. Samen met Mark deed hij het grootste deel van het kopwerk.  In de stukken bergop gaven ze de indruk om gewoon in groep naar boven te rijden, maar dan telkens op het laatste werd er nog eens versneld.  Uiteraard stak de een het op de ander.
Eens je dat door hebt laat je ze natuurlijk van in het begin rijden. En het moet gezegd naar mijn aanvoelen ging het op momenten te hard.  Mijn gps was echter plat zodat ik geen idee had hoe hard we reden. Maar de strava , resultaten 27, 8 met 772 hoogtemeters voor een “vlakke,  B rit over kris kras wegen.”  bevestigde nadien mijn vermoeden.
Yolanda was vooral bezorgd dat we niet nat ging worden.  Na een korte tussenstop aan cafe coureur keerden we via een aantal kronkelende wegen huiswaarts. Het begon te druppelen maar nog voor de druppels op de grond lagen waren ze weer opgedroogd. Roger lijkt helemaal uitgerust na zijn vakantie, Roos droomde van een ijsje  en Gilbert spaarde zich  op een  enkele demarrage na voor zijn middagpost.
En dan waren we alweer terug aan de Sjeur, waar de mannen van de A na een ingekorte rit al zaten.
Iedereen vind het OK om in twee groepen te rijden, maar de mensen die er om gevraagd hebben, hebben we wel de afgelopen 2 weken niet gezien. Dus kom op mannen.

​Omdat er gevraagd is om terug in twee groepen te rijden, is dit bij de start ook zo doorgevoerd. Even door de zure appel bijten en dan op naar een rit die voor beide groepen aangenamer is.
Wij vertrokken met 5, langs het kanaal, naar Moelingen. In de schaduw was het aangenaam. De klim naar De planck lag ook nog mooi in de schaduw. Door het rode bos en dan afdalen naar Remersdael, waar we achter het kasteel het kleine wegje naar de klim naar Sippenaken namen. Langs het kasteel van Buesdael en dan was het tijd om even te stoppen om iets te drinken.  Als het niet zo warm zou gaan worden waren we er gewoon blijven zitten.
De terugweg grotendeels in dalende lijn, liep vlot.  Toen we langs een veld vol klaprozen en korenbloemen kwamen was het tijd voor de foto.
Michel vond het te warm om te gaan fietsen en ging erbij liggen.
Even later kwam hij met de suggestie dat de Kruisberg mooi in de schaduw ligt. Duh
Iets na 12 waren we terug aan de Sjeur.
 
 
​

Henri chapelle
11 deelnemers aan de start.
Tommy moest halverwege de rit al verstek laten gaan voor familiale verplichtingen, of gaat zijn fiets maar een halve rit mee?
Roger legde er bij de start al een goed tempo op. Het is duidelijk dat er een aantal, waaronder Rony en Roger in super conditie uit de Vogezen zijn teruggekomen. Anderen met mezelf incluis zijn nog niet gerecupereerd.
Via het fietspad achter Maastricht door naar de Voer.  In Mortroux volgden we de lange geleidelijke klim langs de Berwijn.  De vallei van de Berwijn is  omgeven door 3  wegen , Maastricht Battice, Battice Herni chapelle en Henri chapelle Hagelstein, van waar je telkens mooie uitzichten hebt en dan weet je wel wie in zijn nopjes is. Ook Yolanda kon de goed lopende percentages wel apprecieren. En plots waren we bijna in Welkenraedt. Hoog tijd om langs het militair kerkhof en de bron van diezelfde  berwijn huiswaarts te keren. Op de terugweg regelden broer Rony en Peter H het tempo.  Als een van hun van kop kwam was niemand echt bij machte om het kopwerk lang te verrichten.
Door wegenwerken kwamen we terug op het fietspad uit en dat is rond 12 uur toch maar een drukke bedoening. Op het terras van de sjeur was het genieten zonder uit de hand te lopen.
Vanuit Radio Peloton komt de vraag om terug in 2 groepen te fietsen. Als jullie er de komende weken zijn gaan we dit zeker doen, zodat de ritten voor iedereen aangenaam blijven.
Deelnemers: jean , michel, jan, roger, rony, pedro, yolanda, Peter, tommy en peter

Donderdagmorgen, niet al te vroeg vertrokken we naar Sainte Marie aux Mines.  Het was niet echt het opzet maar we waren al met 12 mensen die een dag vroeger afreisden om de situatie te verkennen.
Wij hadden per ongeluk een verkeerde afslag genomen waarna we over kleine weggetjes, met prachtige uitzichten omgeleid werden.  Het is niet dat we het expres hadden gedaan om Jan te plezieren, maar de combinatie van het glooiende landschap waarin de zon en wind een prachtig schouwspel creëerden in het hoge gras,  heeft hem zeker kunnen bekoren.
Net voor het hotel moesten we nog de col de sainte marie over, een steil ding. Het moment om naar Tommy te bellen om te vragen of nog alles onder controle is.
Eenmaal aangekomen aan het hotel, bleek dit althans reuze mee te vallen.
Voor de verkenningsrit kreeg ik gezelschap van Patrick c , Rony, Jan, Tommy, Roos, Timmy, Mark J, Peter h.
Op de eerste klim naar de ruïnes van Frankenbourg, over een route forestiere, moesten we al stevig aan de bak. Na de afdaling werd snel beslist om deze beklimming uit de rit van de laatste dag te halen omwille van de gevaarlijke afdaling.
In Saint Martain, aan de voet van de Champ de feu werd even halt gehouden voor, … ja voor wat eigenlijk. Dat zou later wel duidelijk worden.
We reden echter rechtdoor naar de Col de climont. Ik reed achter tommy en proefde opeens de melk uit zijn achterband in mijn gezicht. Zijn splinternieuwe trek stond lek, nadat hij eerder al zijn zijn zadel was verloren.  Tommy zou het voor de rest van het weekend moeten horen dat zijn trek leek op zo’n Harley waar meer mee gesleuteld wordt dan gereden. Ik reed al stilletjes door en werd even later vergezeld door Roos.  In een bocht passeerden we langs een wagen die net over kop was gegaan, maar omdat Roos wel een verpleegster is, in vakantiemodus, maar geen infirmière en we al snel hadden ingeschat dat de bestuurder zijn slaapmatje uit het koffer aan het halen was zijn we maar stilletjes doorgereden. In de groep die achter ons kwam was het grote paniek. De brandweermannen Patrick en Timmy,  gooiden  hun fietsen onmiddellijk in de struiken en doken in de auto om mogelijke slachtoffers, die er niet waren  te redden. Even later  reden we samen verder over een aantal kleinere en redelijk goed lopende cols.  De kilometers liepen hoger op dan verwacht en de vermoeidheid sloeg toe. Was het daardoor dat Rony op enkele kilometers voor het hotel erbij ging liggen. Een stoepje van bijna 1,5 cm hoog was de boosdoener. De schade aan de fiets en de man werd opgemeten.
Aan het einde van vakantie bleek evenwel dat zowel de man, door de goede zorgen van Roos als de fiets, door de herstelling door Patrick C er beter uit kwam als hij erin was gegaan.
Bij aankomst aan het hotel stond Gilbert met zijn camera klaar, al bijna 2 uur, met de glimlach.
Gilbert was niet gaan fietsen, maar was helemaal geacclimatiseerd. Yolanda en Mark B hadden de Col de Bagnelles opgereden.
s avonds stond er kalkoen met pasta  en creme met aardbeien op het menu, maar heel anders dan we ons zouden voorstellen. Het was allemaal om van te smullen. De sfeer zat er goed in. En Math Salden zaliger  belde regelmatig om te informeren naar de staat van de fiets van Tommy.



​

Vrijdagmorgen sleutelde Tommy, als een echte motard  aan zijn fiets. Patrick voorzag Rony zijn fiets van een nieuw lint en Timmy poetste zowat elke fiets die hij tegenkwam.
S middag gingen we met de fiets naar het centrum om daar in het cafe gelegen naast de beste brasserie een croque te eten. Ondertussen waren Yves, Roger, Patrick en Michel gearriveerd.
Twee uur later zaten we opnieuw op de fiets voor de steile col sainte marie te beklimmen.
Tommy, Ives, Mark, peter en Timmy vochten op de klim een strijd uit maar zouden het die dag niet eens worden over het klassement. Bovengekomen wachtten wij op Michel die er de voorkeur  aan  had gegeven om alleen te fietsen. Hij had er ons niet echt meer verwacht en de staande ovatie leek hem ook even te raken.
Na de afdaling volgde nog de col de chauffour en col de mandray, twee  makkelijk lopende tussencols die we in groep onder aanvoering van Peter H en Mark B probeerden op te rijden. Maar dat was zonder de waard gerekend. Net nadat er gevraagd was om even te vertragen werd er aangevallen.
Op de col de loubnach een smalle verlaten weg door een bos spatte de groep uiteen. Ik zat helemaal vanachter en kon genieten van de fluitende vogels, op de oever van het  kabbelende beekje,  en oh ja toch ook van een beetje pijn in de benen.  Hoe de strijd vooraan is verlopen weet ik niet. De terugweg verliep verder over de route de cretes. We stopten boven op de col de bonhomme. Door de warme temperatuur had iedereen wel zin in een ijsje. De man was maar wat blij dat hij zijn voorraad van enkele jaren geleden ingekochte creme  aan ons kwijt kon.  Na nog een pittig stuk namen we de mooie afdaling van de col de bagnelles tot aan het hotel.

​Voor zaterdag stond de koginnerit van 130 km naar de Petit ballon op het programma.  Omdat bij een aantal mensen de vrees was dit niet aan te kunnen werd er tijdens het dinner voor gekozen om  de rit in te korten. Onze jongemannen zagen dit echter niet zitten en besloten om de voorziene rit te rijden. Groot gelijk mannen zowel zij dit kozen voor de lange als korte versie. Om  de discussie over wie nu eerst stond te vermijden werd gekozen om een klassement op te maken op de top van de  petit ballon.
De jongemannen bleven nog even hangen. De drank vloeide , de telefoon rinkelde en als je geen bier meer wilde was je een madchen.  Ondertussen was Tommy verjaard en werden de liter pinten uitgehaald.
Aan het ontbijt zaten er enkelen met een houten kop. Roger voelde zich echter nog fris en jong en besloot om samen met Roos met de jonge garde Tommy, Ives, timmy, Peter, Mark meet te gaan.
De andere groep, Jan, Rony, yolanda, gilbert, patrick en patrick, mark b en ikzelf vertrokken voor eerst de col de bagnelles verder over de route de cretes  naar de col de calvaire, tot col de wettstein. Steeds op en af door een feeëriek landschap aan een aangenaam tempo. In de afdalingen zag ik regelmatig iemand stoppen om een foto te maken. Als er een god bestaat heeft hij tijdens zijn schepping de schone +beklimmingen toch aardig dicht bij mekaar gelegd. Mark B was er zelfs even ontroerd van. Diezelfde god heeft op deze mooie passen in beide wereldoorlogen  ook veel jonge mannen weten sterven in een strijd waar zijzelf niet voor gekozen hadden, getuigen de vele begraafplaatsen. Ons strijdtoneel was de Petit Ballon, een pittige puist van meer dan 1000 meter hoog aan stroken van gemiddeld 8 procent. Het was werken om boven te komen. Het rare tijdens zo’n beklimming is dat je als het goed zit je in de zone kunt komen waarbij  je een aardig tempo kan ontwikkelen en hopelijk ook volhouden. Jan slaagde hier goed in en bereikte als eerste de top, gevolgd door gilbert.​

We hadden gedacht op de beklimming door de jonge garde opgepeuzeld te worden. Zij zaten echter lekker te peuzelen in Munster.  De salade of quiche zorgde voor de nodige krachten bij hen die het konden binnenhouden. Voor sommigen was het dieet echter beperkt tot dafalgan en immodium en dan moesten ze nog aan de petit ballon beginnen.
Hier spurtte Ives tijdens de laatste kilometer uit het wiel van Mark J. Zij werden gevolgd door Tommy, roos, roger, peter en timmy.
Wij waren na een stukje op de drukke col de slucht al weer aan het klimmen op de mooie col de wettstein, en vervolgens de col de calvaire.
Hier boven gekomen deden we ons te goed aan een cola en ijsje.  Net toen wij compleet waren kwamen Ives, Mark en tommy ons al vergezellen.
Timmy zat ondertussen door al zijn krachten heen en werd op sleeptouw genomen door Peter. In het verleden zijn de rollen al vaker omgekeerd geweest. Zij stopten voor de top al aan cafeetje voor de nodige drank.  Toen zij bovenkwamen wilde Timmy zo snel mogelijk naar het hotel. Peter kwam ons dan ook ‘zeer vriendelijk’ vragen om gewoon door te rijden.
Op de glooiende stukken van de route de cretes zag ik hier en daar rare bewegingen op de fiets, krampjes in de buik of benen?
Eenmaal aan het hotel aangekomen bleek ieder zijn verhaal.  Timmy bleek zijn ‘ jour sans’ goed opgenomen te hebben.  De strava bestanden werden vergeleken en er bleek maar 200 hoogtemeter meer in de lange rit te zitten zodat we eigenlijk kunnen concluderen dat die rit van onze elitegroep door de lange vlakke aanloop tussen de wijngaarden van de elzas makkelijk geweest moet zijn.
Alle gekheid op een stokje voor beide groepen was het aangenaam en makkelijker fietsen dan in de grote groep. Maar toch een dikke proficiat voor ouderdomsdeken roger en hardwerkende roos om met de jonge mannen mee te gaan. 

Tijdens het dinner werden de plannen voor de volgende dag uit de doeken gedaan.  Omdat uit radio peloton de geruchten kwamen dat er nogal afwachtend gestreden werd om de bergtrui was er een speciale prijs voorzien nl de wisselbeker challenge super combativite ofwel CSC ofwel challenge sjarel crab, als ultiem eerbetoon aan de strijdlustigste ooit.
Voor de zaterdag viel die prijs te beurt aan Jan die als eerste van de elite zonder contract boven was op de petit ballon.
Voor zondag was er een klimtijdrit voorzien op de champ de feu.  In 12 km meer dan 800 hoogtemeter  overwinnen. De startvolgorde werd bepaald door de aankomstposiitie op de petit ballon van eerst de elite zonder contract en dan vervolgens met contract met telkens een minuut tussentijd. De winnaar van de challenge zou zijn hij of zij die eerst boven komt aan de toren op de champ de feu.   Consternatie alom toen deze plannen uit de doeken werden gedaan. Zij die eerst mochten starten gooiden nog wat olie op het vuur.
Om alles in goede banen te leiden zou michel fungeren als wedstrijdcommissaris van het startpodium.
De ganse avond en zelfs bij het ontbijt spookte de planning van tijdrit door het hoofd.
Ives vreesde geen kans te maken. Mark j had met zijn wiskundige knobbel uitgerekend hoeveel sneller er zou moeten gereden worden en dacht niet dat dat haalbaar was.
Roger probeerde in de aanloop naar de startplaats weg te springen zodat niet iedereen er tijdig zou zijn, ….
Ik zat stilletjes te gniffelen op mijn fiets.
Michel werd bij aankomst in Saint Martain van zijn terras gerukt om de start te kunnen regelen en dan waren we vertrokken. Eerst patrick c een minuut later ronny, … ikzelf, patrick w, yolanda, marc b, gilbert, jan, roos, peter, roger, timmy, tommy, mark j, Ives
Hoe ieder dan aanpakte weet ik niet, voor mezelf was ik bij aanvang gediend met de wisselende stroken, en toen mij 3 fietser voor bij staken en ik kon aanpikken kreeg ik snel rony en patrick in het vizier.  De 3 fransen gingen echter te snel voor mij en na een aantal bochten had ik patrick gepasseerd maar was Rony gaan vliegen en dan was het geven om niet ingehaald te worden.  Na 8 km en nadat ik ze al ruim een kilometer voelde komen,  hadden Mark B en Jan mij te pakken. Voor mij het signaal om verder rustig aan te doen en de anderen die mij passeerden aan te moedigen. Rony bleef echter vol geven. Gelijktijdig met Yolanda was daar plots ook al Ives. En toen wist ik dat het voor de anderen moeilijk zou worden.  Maar had Ives wel juist geteld, had hij al iedereen ingehaald. De twijfel sloeg toe.  In de laatste kilometer werd hij  echter gediend door een lang recht stuk waarop hij in de verte nog Rony zag rijden.  Uiteindelijk kon hij het gat nog dichten en zou hij glansrijk de overwinning in de wacht slepen.
Ik was ondertussen nog door een aantal mensen gepasseerd.  Toen ik bovenkwam leek het er een waar slagveld.
De fotos spreken voor zich.
 

, Nadat iedereen wat bekomen was zetten we onze weg veder. Door de sensatie van de strijd zou je vergeten hoe mooi het er was. Eerst over de weidse  hoogvlakte van de champ de feu, dan volgde een prachtige afdaling, en een pittige klim naar de col de charbonniere.  Het restaurant had geen plaats meer voor ons en dus maar verder naar de col de climont maar dat was ditmaal in dalende lijn.  Deze afdaling was nog mooier dan de vorige,  puur genieten, maar de magen begonnen te knorren.  Het cafe/restaurant was wel open maar meer dan iets drinken leek ons niet aangewezen en ook onze verdere zoektocht naar eten draaide op niets uit. Nadat eens de knoop doorgehakt was dat we dan maar zouden binnenrijden kwam de rust terug in de groep. het merendeel snakte naar het terras, Mark J ging zwaar beladen met overschotten aan repen, nog tot boven op de col de bagnelles rijden.
Voor het avondeten leverde Jan, met plezier de mooie trofee in. Patrick w had ondertussen met de chef geregeld dat er frieten op het menu kwamen. 



​



​Tijdens de ceremonie kreeg Ives de trofee en bubbels.  Voor sommigen werd het redelijk laat. De trofee een creatie van Mark B, krijgt bij Ives een prominente plaats in de living.


​

Na het ontbijt werd er afgerekend. Wij vertrokken een half uur later dan de rest omwille van een vermeend tekort in de betaling van de rekening.
Toen dat opgelost was keerden we huiswaarts  vol voldoening na 3 of 4 dagen  fietsen in de zonovergoten rustige noordelijke vogezen.
De omstandigheden waren schitterend, maar de samenhang in de groep met zijn 16 verschillende  individuen, met elk zijn eigenheid en  kwaliteiten had dit tot een van de betere fietsvakanties gemaakt. En over de mensen van het hotel ook niets dan lof.
Nu we het over de kwaliteiten hebben zet ik ze ook graag even op een rijtje in omgekeerde startvolgorde van de tijdrit:
Ives: das Mädchen, das die Männer pulverisiert hat
Mark j: volgens zijn kinderen de beul van Mol, maar met het hartje van Sisi. Steeds zoekend naar de zwaarste fysieke inspanningen;
Tommy: de man die in onze club zowel op fysiek als mentaal helemaal  open gebloeid is, die gaat niet lang meer alleen blijven.
Timmy: wat een incasseringsvermogen
Roger: die enige die het durft om met de “jeugd” mee te gaan.
Peter h: offerde zorgzaam zijn eigen onbereikbare podiumkansen op om voor zijn vriend te zorgen.
Roos: als Roos erbij is kan je je met een gerust hart laten vallen. Staat haar vrouwtje tussen de mannen. Toch maar oppassen dat die gladjanussen niet van je profiteren. 
Jan: de immer genietende man op een bedje van  gelukzaligheid.
Gilbert: koerskenner, gebruikt zijn energie op de beklimmingen die er toe doen. Ik heb niemand  anders zo zien genieten tijdens het afzien.
Mark b: stille kracht achter de schermen,  met oog voor het geheel.
Yolanda: informeerde ons zorgzaam over de beklimmingen die ons te wachten stonden en zorgt zoals altijd voor sfeer en gezelligheid
Patrick w: had aanvankelijk liever thuis bij kleindochter gezeten op zondag, maar toen dat niet mogelijk was bleek hoe snel hij schakelen kan. Soms wat dat laatste op de fiets ook nodig.
Rony: de superhersteller, ook wel de gladjanus die van de aandacht geprofiteerd heeft.
Patrick c: draait er zijn hand niet voor om fietsen te herstellen,  de pot te beheren, de boel op te naaien als het was rustig is en een stuurlint te vervangen.  Mag ik wel mijn toille terug?
Michel u:  onze voorzitter waar het allemaal om draait! Hoe bescheiden hij zijn rol ook ziet op momenten dat hij nodig is,  staat hij er!
 Wordt vervolgd: .....
 

18/5/23 Redoute,
 
Het was maar erg fris aan de start. Desondanks 10 mensen aan de start. De richelle was de eerste beklimming van de dag. In Soumagne volgden we niet de klassieke weg naar Banneux maar draaiden we links af naar Soiron, une de plus beaux villages de la wallonie avec des routes pire que imaginable. (even ons frans oefenen voor volgende week) Maar bergop maakten de gaten in de weg niet zoveel uit. Bovengekomen was het al lekker warm geworden.
Voorbij Pepinster draaiden we linksaf voor 3 korte maar pittige beklimmingen op rij. Ik had even getwijfeld over deze pittoreske route, maar ondanks dat het best zwaar was werd het toch wel gesmaakt. Michel C, was er nog nooit geweest en dat wil toch wel wat zeggen.. in Pepinster zocht hij destijds altijd de kortste weg naar de bakker, vandaar.
Vanuit Theux klommen we naar Hautregard. Halverwege in La Reid stopten we voor de bevoorrading. Hugo trakteerde voor zijn 40ste verjaardag op drank, Mark J voor zijn 40ste  verjaardag van een tijd geleden op vlaai.
Het duurde allemaal even, de juffrouw had onmiddellijk in de gaten dat we eerst op adem moesten komen,  maar de rust, boven op het terras kwam goed van pas. Iedereen was in het zonnetje helmaal zen. Na de lange afdaling naar Remouchamps volgde La Redoute. Hugo en Mark J vochten een strijd uit. Maar voor de redoute moet je wel de juiste versnelling hebben zowel op de fiets als in de benen.  Wij hesen ons naar boven. Veel moeilijker dan de klimmetjes na Pepinster was het niet echt. Maar toch maar even verpozen en poseren. Michel becommentarieerde de nederlanders die er kwamen ‘aan gespurt’. Zij hadden gelukkig voor hem niet veel adem meer om hem van antwoord te dienen.
Na de redoute volgde de klim naar Corniment, waar enkele weken eerder  Remco Pidcock achterliet.
Wat volgde was nog de lange beklimming naar Fleron en wind tegen langs het kanaal. Dit alles verliep echter aan een rustig tempo. Iedereen had genoten en de euforie bij aankomst was groot.  Zo groot dat een  beschonken delegatie nog op het communiefeest bij Roos en Timmy belandden.
Voor de afwezigen, kunnen we enkel hopen dat zij ook zo'n fijne dag gehad hebben.
 
Deelnemers Michel ,Jan , Roger, Patrick, Yolanda, Gilbert, Hugo, Mark B, Mark j, Peter A
 
 
21/5/23 Orsbach
 
Veel volk aan de start.
We vertrokken richting Bemelen. Op bemelerberg waren er enkelen die het koppeloton moesten laten rijden.
Geen nood boven was er een pitsstop ingelast. We vervolgden onze weg richting Ingber en Gulpen.
De euforische sfeer van de donderdag was er niet.  Dit is ook wel typisch voor een laatste rit voor de fietsvakantie.
Iedereen grijpt die aan om zich op de best mogelijke manier voor te bereiden. De een wil er een lap op geven en nog eens goed diep gaan, de ander is al in vakantiemodus en wil rustig uitrijden zonder veel risico te lopen.
Dat dit alles samen niet te combineren is spreekt voor zich. Jammer, maar het kan niet altijd feest zijn.
We waren ondertussen op weg naar Orsbach.
Boven op de pittige klim stond onze fotograaf van dienst uit te hijgen.  Als je zoekt naar nieuwe wegen dreig je je soms vast te rijden,  maar even later zaten we alweer op het juiste spoor voor de terugweg naar Maasmechelen.
In de Sjeur werden nog de laatste afspraken voor de fietsvakantie gemaakt.
Deelnemers Michel, Roger, Karel, peter h, roos, timmy, yolanda, gilbert, patrick w, mark B, ives, pedro, jean  peter
 

​Zaterdag morgen 7u,startschot w gegeven. Normaal zouden we vertrekken in 3 groepen
28gem,30gem en 30+gem(waarvoor die 30+ stond weet ik nog steeds niet, leeftijd of
snelheid) Waren met 30 vertrekkers,oh nee,31,Yves had zich ook nog ingeschreven.
Eerst vertrok de snelste groep,tot Jean riep,kom we gaan mee. Was me dat een blitse
start, na 25 km met een gem van 35 km/u,wisten sommige al snel dat dit geen 300 km
mogelijk was. Dus vanaf Maasmechelen met 9 verder. Eindelijk genieten!! Eerste stop
na 86 km,even jasjes en mouwstukken uit,het was al goed opgewarmd. Daarna verder
voor 100km tot de volgende stop. Eerste platte band voor Timmy. Die tot nu toe het 
grootste deel vh kopwerk had gedaan, samen met Yves en Tommy. 
STERKE MANNEN!!! Na 189 km lunch in Tessenderlo bij bioracer. Pasta en cola.
Deed deugd. Ondertussen waren we met 13, 4 mannen v 1e groep, hadden afgehaakt,
te snel. Eentje is in de bus gestapt met krampen….. Na 223 km,volgende stop.
Gilbert was ondertussen binnen na rit v 150 km en vroeg, Onweer? Ik zei nog, NEE.
Te laat, eerste druppels vielen. Door de velden rijden met zo een weer, amai wat
zagen we uit, niemand was nog te herkennen. Tot we op een bepaald moment
een ai en gekraak hoorden. Tommy was geslipt en gevallen,volledig in de kramp geschoten,
zelfs zijn vingers. Heeft zijn rit nog voortgezet met Timmy tot de volgende stop.
Ondertussen was ik plat gevallen,depannage van Yves en Jean. Laatste stop in
Herstappe waar we afscheid namen v Tommy,die daar in de bus is gestapt,
jammer…..Nog een kleine, maar zware, 40 km te gaan. In de verte zagen we er weer 2 
staan vd snelle groep. Plat voor de 6e keer. Even geholpen en samen verder aan 
een goed tempo, met nog de muizenberg voor de boeg, waar niemand nog zin in had
pffff. Om 20 u aangekomen, blij,moe en voldaan. Ik dank persoonlijk Timmy, Yves
Tommy en Jean voor het kopwerk en de hulp onderweg. GOED GEDAAN MANNEN !!

​Moederdag,
Er waren er een aantal die verkozen bij moeder de vrouw te blijven, maar wellicht had dit meer te maken met hun uitspattingen tijdens de ronde van Limburg de dag voordien.
Wij vertrokken hoopvol op een mooie dag.  Aan het gezelschap lag het niet, aan het tempo lag het niet,  … maar het zonnetje brak niet echt door en naarmate we verder van huis kwamen werd het grijzer en kouder. Voor Michel , zeker geen weer om fotos te maken.   Over de mergellandroute reden we richting Camerig. Karel blijkt terug de oude te zijn. De anderen hadden het toch weer zo zwart voor de ogen zodat zij  twee mogelijk afslagen passeerden en stijf doorreden.  De term boven wachten gaan we vanaf nu vervangen door  500 meter voor, waar jullie denken dat boven is wachten.
Het gaf ons wel de tijd om op ons gemak een banaan te eten. Voor de rest gebeurde er weinig in de rit. Net toen ik mij afvroeg wat ik in het verslag zou moeten zetten werd op “algemene vraag” de Gulpenerberg toegevoegd aan de rit.
Op het smal wegje boven moest en zou een auto passeren.  Ronny B dook cavendischergewijs in een gaatje waar er geen was en belandde plat op zijn buik, met zijn fiets boven op hem. Het zag er op het eerste zicht niet goed uit. Hij kon evenwel toch zijn weg verderzetten.  Zijn vrouw had wellicht niet op een ganse medische check up  gehoopt als moederdagcadeau. Hopelijk is echter alles OK
Deelnemers: ronny B, rony h, jan, Mark j, mark B, gastrijder Noel, Michel, Patrick w, Peter h, Karel , Peter Aelbers
Donderdag hemelvaartdag  maken we een dagtrip naar Remouchamps  150 a 160 km. Vertrek om 8 uur aan de Sjeur. We hopen een stuk vlaai te eten in La Reid of op de terugweg in Louveigne

Tof zo in alle vroegte vertrekken. Melen stond er op de kalender.
Door de marathon dienden we Vise te ontwijken.
Mark B en Roger vonden het daarom aangewezen om al voor Maastricht de autostrade te nemen.
We zetten echter onze weg verder tot in de Voer. In Dalhem achter het kasteel beklommen we de kasseiweg. Timmy snelde er volle doemp vandoor. De rest krasselde verder naar boven.
Zij die dachten dat we boven waren kwamen op de koffie, want het bleef nog een heel stuk door omhooglopen, door de weidse velden over zo goed als verlaten wegen. En als we dan boven waren liep het weer verder omhoog.
Na Bolland dacht Michel, het is al een  tijd geleden dat ik nog een foto van Roos heb gemaakt. Kwatongen die beweren dat hij alleen fotos maakt als Roos er bij is.
Toen hij versnelde liep zijn ketting er onmiddellijk vanaf. Maar geen nood even verder stond hij alweer met zijn camera, die net als zijn fiets af en toe haperde, te pronken.
In tussentijd heeft hij aan de dames ook nog een verhaal verteld, over iets wat gebeurd is op een bank,  dat echter niet voor publicatie vatbaar is.
Via Melen naar Herve om de terugweg in te zetten.  Hier bleek dat  ook tommy zijn fiets de hoge wattages niet meer aankan.
Jammer voor tommy, maar de pauze kwam van pas. Na nog een pittige klim werd de terugweg aangevat, in grotendeels dalende lijn.
Om de verloren tijd in te halen, lieten we de rustige wegen achter ons om door het centrum van Maastricht huiswaarts te keren. Met veel geluk konden we net in Smeermaas een aanrijding door een camionette ontwijken.
Op het terras werden we weerom weggejaagd door de regen. Het kon de pret niet drukken.
 
Deelnemers roger, patrick, mark b, jean, roos, timmy, yolanda tommy, peter h, michel, hugo, karel en peter A.
 
 
1 mei Eupen
12 mensen aan de start. Gilbert en timmy zouden maar gedeeltelijk meerijden.
Door wegenwerken in Bruisterbosch werd de aanloop over Holland nog wat pittiger dan voorzien. Tommy kon op de glooiende stukken vanaf Aubel naar Dolhain moeilijk zijn goede vorm wegsteken, of was dit allemaal maar schijn.
We hadden gehoopt dat Michel onderweg mooie plaatjes zou schieten van de feeërieke landschappen, maar als  je de deelnemerslijst bekijkt weet je dat de camera op zak bleef.
In Membach aan de frituur sloegen we het boswegje in voor de klim naar het Arboretum van Metterscheid. Peter h, Tommy en Mark J snelden er vandoor en deden mekaar de duvel aan zonder evenwel dat de een de ander zou lossen.
Wat een verschil met vorig jaar, toen ….   dat zou pas na de rit herhaaldelijk in geuren en kleuren uit de doeken gedaan worden.
Na de lange afdaling naar Eupen werd onze vriend de Turkse bakker bezocht. Even leek het verkeerd te lopen, maar uiteindelijk hadden we plaats en kreeg ieder een lekker stuk taart.
Op de terugweg op de glooiende wegen bleek het iets eenvoudiger om de groep samen te houden dan andere jaren. De invloed van de moeilijkere aanloop of waren er krampen op komst.
Tussen Slenaken en Gulpen liet Jan zien dat je ook goede benen kan hebben zonder die in de etalage te zetten. Roger had ondertussen toch eens naar zijn kleine plateau geschakeld. Rony die dat in de gaten had, achtte zijn moment daar.
Op weg van Meersen naar Elsloo werd de lucht donkerder en begon het te onweren.  We waren wat blij dat we in de Sjeur aankwamen.  Pino zorgde voor hapjes. De drank vloeide rijkelijk en de ontlading was geweldig.
Deelnmers Jan, Roger, Mark B, Mark J, Tommy, Peter, Michel, Rony H, Yolanda,  Peter
In benevelde toestand schreef ik in de whatsapp groep:
Soms zijn er momenten dat ik me afvraag waarom al die tijd en energie steken in de fietsclub. Zou ik niet beter op zoek gaan naar een vrouw die niet alleen  lekker kan koken. Na zo’n rit als vandaag  door panoramische landschappen, met de nodige sportieve rivaliteit en zorg voor mekaar,  waar het halverwege genieten is van een stuk vlaai op het terras, waar de vermoeidheid weggespoeld wordt met hapjes en drankjes in de sjeur, waar onontdekte talenten bovenkomen, waarbij de winterslaap eindelijke  voorbij is en waar blijkt dat de beste man in koers krampen tot achter zijn oren heeft, weet ik weer waarom we dit allemaal de moeite waard is.  Het was toffe dag met een leuke bende. Ik heb er dik van genoten.
Desalnietemin, als er  iemand een dochter, schoondochter, vriendin,  op overschot heeft  … die meer kan dan enkel lekker koken,  ze kan zich aanmelden via de het mailadres van de club.
Misschien toch eens de mailbox nakijken.
 
30 april Zepperen Gors op Leeuw.
 
Een rit richting Sint truiden is altijd een moeilijk gebeuren om de groep bij mekaar te houden. Gelukkig stond er op de terugweg tegenwind zodat er in de aanvang van de rit  hier en daar toch met reserves werd rondgefietst. En met een pitstop of 7 kwamen we er wel.
Via diepenbeek, naar Alken, kolmen, De gebruikelijk weg naar Sint truiden.  Om vervolgens naar zepperen, oetersloven, uibeek te rijden. De ketting stond gespannen. Ook de mannen vooraan gingen dieper dan het leek want, opeens reden ze de oprijlaan van een kasteel op. Ik dacht, verkeerdelijk dat Karel de offerte voor een nieuw dak wilde binnenbrengen. De man is echter graag op tijd terug bij vrouw en kinderen en gaat zo ver weg niet werken.  Na enkele klimmetjes, op de terugweg werden vanaf Eigenbilzen de specialized mannen plots wakker en was het koers, met hier en daar een chasse patate. Om heelhuids thuis te komen werd het tempo vanaf sappi tot boorsem wat in toom gehouden en dan volgde een spurt waar ik niets van gezien heb.
Veel deelnemers aan een pittige rit, maar wie juist weet ik niet meer.
 
 

 Onze hotel ligt ergens goed verstopt op de col de bagenelles.
Vrijdag: col de loubnach 93 km
Op dag 1 dalen we af naar saint marie des mines
Vervolgens beklimmen we col de sainte marie ; 5,6 km aan 6,9 %
CyclingCols - Col de Sainte-Marie
Via col de mandray 
Col de Mandray vanuit La Croix-aux-Mines - Profiel van de beklimming (climbfinder.com)
Gaan we naar fraize.
Vervolgens komt de col de louchach, loubnach, 
Col du Loucbach climb via Fraize | 13.5 km | 978 m | 3.5% - Climbbybike
Over deze col met verschillende namen is weinig terug te vinden. We slaan dan ook een klein weggetje in en klimmen naar de route de cretes.
Boven gekomen zijn er 2 opties;
Ofwel volgen we de route de cretes over de col de bonhomme richitng hotel,
Ofwel dalen we af richting Freland en beklimmen we daar nog de col de freland.
Col de Freland vanuit Hachimette - Profiel van de beklimming (climbfinder.com)
8,1 km 5,7%


Zaterdag; le petit ballon 133km
Om op te warmen beginnen we met 
Col Haut de Ribeauvillé from Sainte Marie aux Mines - Profile of the ascent (climbfinder.com)
7,3 km aan 5,3%
Na een ommetje door de wijngaarden klimmen we vanuit Amerschwir langzaam maar zeker naar le collet de ligne op 981 meter.
Deze klim heeft vele varianten . Niet moeilijk maar vooral  lang.
Col du Ligne vanuit Ammerschwihr via Trois Epis - Profiel van de beklimming (climbfinder.com)
Na de collet de ligne dalen we af naar Munster om aan de petit ballon te beginnen.
Petit Ballon beklimmen via Munster | 11.6 km | 1163 m | 6.7% - Climbbybike
De zwaarste van de dag. Na de klim dalen we terug richting munster om de innerlijke mens te versterken.
En dan volgt eerste een stukje van de slucht en nadien de veel rustigere en mooiere de col de wettstein vanuit Soultzeren.
Col du Wettstein vanuit Soultzeren - Profiel van de beklimming (climbfinder.com)  Over de route de cretes rijden we terug naar het hotel.
 
Zondag Champ de feu 131km 
 
We beginnen weerom bergaf
Naar sainte marie en opnieuw over de cote de ribeauville  
Over een naamloze beklimming naar de Liepvre 
Hier  wacht ons de stangenplatz. 
Stangenplatz / Château de Frankenbourg vanuit Lièpvre - Profiel van de beklimming (climbfinder.com)
7,1 km aan 6,8 %, maar vooral smal door een bos op  ruw asfalt.
In Saint Martain beginnen we aan de uitdaging van de dag, Le champ de feu.
Le Champ du Feu beklimmen via Villé | 14 km | 1100 m | 6% - Climbbybike
In de afdaling na een tussenklim stoppen we om te eten aan de col de charboniere waar we in de klim al passeerden.
Auberge de la Charbonnière - Spécialités montagnardes (auberge-de-la-charbonniere.fr)
Wat volgt is nog de col de climont
Le Climont vanuit La Salcée - Profiel van de beklimming (climbfinder.com)
En dan om af te sluiten de mooie col de fourchy
Col de Fouchy vanuit Fouchy - Profiel van de beklimming (climbfinder.com)
En dan zijn we terug in Liepvre en over de voie verte naar sainte marie en nog even omhoog naar het hotel.


​

​Er stond veel volk aan de start.
In Elsloo reden Roos en Yolanda op kop, maar plots zaten we in een TT race. TT staat voor triumph trophy  en is vooral bekend van de races in Assen of de wereldbefaamde TT op the isle of Man. In ons geval  staat TT voor  Timmy en Tommy die op kop sleurden tegen de wind.  Zelfs in tweede positie moest je je goed hebben om niet elke 20 meter een gat dicht te rijden. Bij onze de TT rijders bleek er  eentje met een kapotte joint de culasse, want het water gutste onder zijn helm uit. Gelukkig was er de klim naar Waterval.
Mark B en Noel, dachten dat ze zich met hun koerservaring , achter in de groep een plaspauze konden permitteren. Het is maar door het inroepen van hulplijnen dat ze terug bij de groep konden komen. Dus vandaar de vraag : meldt het in de toekomst even vooraan en voor de mensen die gezien hebben dat er iemand achter is, het heeft geen zin om dit een half uur later te zeggen, doe dat onmiddellijk.
De koprijders waren ondertussen een beetje getemd zodat we onze weg konden verderzetten via valkenburg en  over de goudsberg. Op de vrakelerbergweg  reden we over  het mooie nieuwe fietspad met de wind in de rug en dan via trintelen naar Bosschenhuysen. Het mentaal welzijn van de lokale wandelaar daar in de buurt van Bosschenhuysen is na corona niet meer in orde gekomen. De man weet nog altijd  niet of hij een mens of hond is.  zo blaffen dat hij deed. Maar goed wij klommen rustig omhoog genietend van de mooie landschappen in een lentezonnetje. Over kronkelende wegen bergaf en wind mee om even later bergop en wind tegen te hebben.  Michel C had ondertussen al lang in de gaten dat we niet naar Orsbach aan het fietsen waren.  Dit sparen we op voor als we een half uurtje meer hebben. Omdat we echter nog een beetje tijd overhadden maakten we in grijzegrubben nog een processie langs de Maria van Nagelbeek en dan op naar huis.
Toen ons op het einde van de rit nog een groepje voor bij snelde kwam het haantjesgedrag  of moet we zeggen kuikengedrag ( wel willen maar niet kunnen )  naar boven. Ach ja , het is wat het is.
 
Deelnemers,: tommy, roger, jean, hugo, yolanda ,roos, patrick , gastrijder noel, karel  mark b, mark J, timmy, patrick, michel C, gunter, rony b  en leon voor even, peter.
Volgend weekend vertrekken we op zondag om half 9 richting Gors op leeuw, maar het zou ook Zepperen kunnen worden en op maandag om 8 uur voor Eupen ( circa 150km)

Wat kan er mooier zijn dan een ritje naar de bloesems
Tja, niet alleen  het weer had wat beter gekund. Eind april en sommigen nog in wintertenue. Gelukkig was er Mark J die in korte broek paraat stond.
Dus maar snel op kop vertrekken om het warm te krijgen.  Via zutendaal, Munsterbilzen, beverst, naar Hoeselt. Omdat de weg over Romershoven half opgebroken is namen we een andere weg, een stuk betonbaan die evenwel een ideaal trainingsgebied is voor Parijs Roubaix. Het bolde van geen meter. jean en timmy hadden daar blijkbaar geen last van .
En toen zij moe waren, waren er anderen die overnamen, zodat de ketting gespannen bleef.  
Op de klim naar Kolmont viel het groepje uit mekaar zodat we achterin een babbeltje kon slaan.  Althans dat was de bedoeling. Na het volgende klimmetje, op het koudste plekje werd er gestopt voor een plaspauze en dan konden we de terugweg aanvatten. Ondanks de wind waren we op een vloek terug thuis. Daar zaten de grote motoren, Timmy, Jean Tommy  en de marken voor iets tussen. Hier en daar merk je dat er met het oog op de fietsvakantie lichte paniek ontstaat. Het is nog vreug gaat niet meer helemaal op. Maar als het een troost mag zijn. Op radio peloton gaan toch al geruchten over tendinitis, tandartsafspraken, …  en de kinesiotape is ook weer in. Wat dat gaat geven na het rondje limburg?
Deelnemers, tommy, Jean, mark b, mark j, pedro, leon, gilbert, yolanda, timmy, rony h, Leon roger, peter h, peter a
In de sjeur werden we nog vergezeld door michel C. Hij is opnieuw gekwetst. Ik begin toch te denken dat hij , nu Roos niet meer elke dinsdag mee kan gaan fietsen, zich speciaal van de trap heeft laten vallen zodat zij hem kan komen wassen.
 
 
Paasdag
 
Mechelen stond op het programma, Maasm? Kwaadm? Mechelen Bovelingen?, Neen gewoon Mechelen bij Wittem.
Over een ander dan gebruikelijk parcours vertrokken. Met een opeenvolging van kleine klimmetjes. Op een van die klimmetjes hoorden we Roos zuchten,” wat is dao nouw veur plezeer aan”.  Het tempo zat er goed in. Het peloton vertoonde een lichte vorm van zenuwachtigheid.  Toen ik wou roepen om wat rustiger te fietsen besefte ik dat ik zelf op kop zat, dus maar snel gezwegen.  In de beklimming van de Loorberg viel de groep uit mekaar. Lorenzo en ikzelf werden opgepikt door een peloton van amsterdamse meisjes. Onze oude knoken begonnen plots vlot rond te draaien, bergop was nog nooit zo makkelijk geweest.
In de afdaling van Schweiberg, de plaats met het mooiste uitzicht van Hollands Limburg, ging Michel de groep meisjes breed lachend en zwaaiend voorbij. Ik hoorde een van hen nog zeggen, die man lijkt op mijn overgrootvader. Beneden stond hij evenwel met de camera klaar om het allemaal vast te leggen.
Via Ingber en de gebruikelijke weg keerden we huiswaarts waar voor velen na de interval rit  nog een paaseieren taak te wachten stond.
 
Deelnemers:
Marc B, Peter A, Roos, Jean, Roger, Timmy, Tommy, Jan, Danny, Lorenzo, Michel, Rony h, Yolanda, en een persoon ontglipt mij.
 
 
Paasmaandag
 
Naar remersdael.  Met de wind op kop vertrokken langs het kanaal tot in moelingen.
Hier werden we opgeschrikt door een koers. Het is te zeggen een groot peloton met motoren voorop en volgwagens.
We lieten ze rustig passeren, maar nadien sloeg blijkbaar de adrenaline bij de koprijders toe. Op het fietspadje achter de voer, met de wind in de flank voelde de rijders die paasdag ook gereden hadden, het zuur in de benen slaan en dan moest de lange klim naar het rode bos nog komen. Hoe ik ook probeerde in het wiel van de dames voor mij te blijven ik zag hun hoe langer hoe kleiner worden.
In Teuven bleek de weg nog altijd opgebroken, zodat we over de Plank huiswaarts keerden, met vervolgens  opnieuw de beklimming van de Loorberg.  
Toen we in Sibbe niet de gebruikelijke weg naar Berg en Terblijt namen was de eerste reactie van Peter H om op zijn klok te kijken, weer een adrenaline stoot van de angst om te laat te zijn. Het wantrouwen was echter voor niets nodig , want mooit getimed waren we terug in de sjeur met 130 meter meer dan de dag voordien. Volgende week proberen we 500 meter minder te doen.
Deelnemers voor zover ik mij herinner. Hugo, Pedro, Peterh, Yolanda, Mieke, Rony H ronny B, Jan en Peter 

Het weer was niet ideaal maar toch waren er 14 fietsers aan de start.
Wij vertrokken met de wind in de rug en de vingers in de neus.
In Moelingen kwam Yolanda melden dat zij, Gunter en Gilbert huiswaarts, zouden keren. Zij  hadden last van de koude.  Blijkbaar zijn ze sinds die rit naar Banneux in januari om er als eerste te zijn dit jaar  nog niet opgewarmd geraakt.want de overige eerstelingen van Banneux waren ook afwezig. Michel C had een goed excuus. Hij zou met de Vips van jumbo de ronde volgen en zat in Brugge. Helaas voor hem was de Vip tent een viskraam met aprilvissen. Maar goed we waren aan het fietsen in Moelingen.
Met de wind in de flank was het toch even bijten om het wiel te houden. Ondertussen gingen we via Warsage, Bombaye naar Dalhem.
Op de lange klim naar Saint Andre was het mooi om te zien hoe  in de verte de  kopgroep uit mekaar viel.
Toen we terug wilden vertrekken stond Mark J plat. Hij had een stuk ijzer in zijn band zitten. Jan, behulpzaam als altijd zou de band in  2 maal herstellen.  Ondertussen waren we wat afgekoeld. Rony H en Peter H gingen aan een kapelletje zich aan de kaarsjes warmen en maakten ondertussen een combine. Of de een veel aan de ander gehad heeft is maar de vraag.  Na nog een aantal keren op en af keerden we over het fietspad achter Maastricht om huiswaarts. 
Deelnemers Gilbert, Yolanda, Gunter, Ronny B, Rony H, Patrick W, Timmy, Jan, Mark j, Peter H, Roger, Lorenzo, Peter A